26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  

Mama mia, de Zilver is weer op pad

Porto Conte, 23 mei 2010


Het is de hoogste tijd om ons eens goed te verdiepen in het nautische deel van onze reis. We hebben deze winter via het internet nieuwe almanakken van de Griekse en Turkse wateren aangeschaft. En onze oude elektronische vaarkaart hebben we ingeruild voor een spiksplinternieuwe, die de hele Middellandse Zee dekt. Ook hebben van verschillende medezeilers tips over ankeren en interessante havens gekregen. We zijn er dus helemaal klaar voor. Als padvinders snuffelen we aan al deze sporen die ons moeten leiden naar ons doel, alleen wat is ons doel? Ons plan is om dit seizoen richting de Oost Egeïsche zee te varen, via Tunesië, Sicilië en Zuid-Italië naar Griekenland. En als er nog wat tijd over is naar Turkije. Maarrrrrrr, plannen zijn er om van af te wijken. Laten we dus aan het einde van het vaarseizoen maar eens kijken hoever we zijn gekomen.


 

De firma ‘Beach Findings’ van Marianne (daarmee vergeleken is Sil de Strandjutter slechts een beginneling), heeft op het allerlaatste moment nog een cadeautje uit de hoge hoed getoverd: een kunstgarnaal voor het vangen van calamaris, inktvis. Het lijkt Paul wel wat om deze meerarmige visbandiet op zijn BBQtje te leggen terwijl de zon achter de kim verdwijnt. Alleen moet ie nog wel even uitvinden of deze jongens het dek niet onderspuiten met inkt.

4 April: we hebben gezondigd!! Gedurende de wintermaanden was de tante van Paul bezorgd dat we hier niet voldoende te eten kregen. Derhalve heeft zij een soort voedselluchtbrug tussen Nederland en Sardinië opgezet om lekkernijen uit Indonesië en Holland naar Sardinië te krijgen, waaronder dit keer een stevig lekkende pot satésaus (die alle overige zaken in het pakketje van een fijne plakkerige olielaag voorzag). De saus moet direct op, vinden wij. Paul heeft een goed plan. Namelijk ………… een grote friet saté voor Paul en voor Marianne een frietje oorlog. Onze speekselkieren slaan direct op hol en met de mond vol water roepen we stjammie, stgoed stidee! Op naar de Eurospin (soort Lidle), waar in het diepvriesvak ‘pizze’ een klein plaatsje gereserveerd is voor ‘patatine frite’. Wisten jullie dat ze hier alleen pizza in familieverpakking verkopen, 3 in een doos? Per stuk doen ze niet aan, da’s te zielig voor woorden.

Marianne bestelt die avond in de kombuis van Zilver een dubbele friet oorlog met uitjes en Paul een dubbele saté, geserveerd met een gezonde, verse salade. Lekker man, zo’n vette hap, net of we weer in Nederland zijn. Nu de broekriem een standje losser en uitdijen op de bank.

Met Pasen worden we op de Fairwyn uitgenodigd voor het diner. Naast de gebruikelijke fles wijn, hebben we voor de Fairwyn eieren gekleurd. Nou ja, we? Marianne heeft met vetkrijt hun boot nagetekend en op de andere eieren een tropisch eiland en een orka. De eieren worden hartelijk in ontvangst genomen en – naar we later vernemen – blijven nog zeker een week liggen voor ze opgepeuzeld worden, omdat ze het zo zonde van de tekeningen vonden. Het Paasdiner bestaat uit hazenpaté met eiersalade? Nee, dat zou wel erg gemeen zijn richting de Paashaas.



Ondertussen klussen we overdag de laatste klussen en Paul helpt medevaarders in de haven door onder hun boten te duiken en de schroeven schoon te maken.


Een onverwacht telefoontje doet ons blij verrassen: onze vrienden Willeke en Bob kunnen nog snel een vluchtje boeken via Eindhoven Airport om een paar dagen langs te komen. Ze zijn natuurlijk hartelijk welkom, alle klussen zijn geklaard en de Zilver is weer pico bello!

Als je langer van huis bent schieten dan meteen allerlei andere gedachten door je hoofd, zoals: kunnen ze nog wat meenemen vanuit Nederland? En ja hoor, dat kunnen ze. Snel een boodschappenlijstje maken, dan is dat ook meteen geregeld.


Ondertussen nog wat inkopen doen bij de Chinese bazaar. Deze bazaar is bij uitstek zeer geschikt voor het vinden van een mooi fel LED hoofdlampje. Paul zijn oude lampje moet een nieuwe batterij hebben en het type wat daarin zit kost vele malen meer dan een nieuw hoofdlampje.

Nog even aan de winkeleigenaar vragen of hij er batterijen in kan doen, zodat we kunnen controleren of ie het doet. De Chinese meneer zegt in het Italiaans “Geen plobleem meneel”, pakt de schaar uit de kast en knipt voorzichtig de verpakking open. Wij kunnen nu met recht zeggen dat we een Chinees met grote ogen hebben zien kijken, want hij heeft per ongeluk niet alleen de verpakking doorgeknipt, maar tevens de hoofdband in twee gelijke delen geknipt. Beteuterd kijkt hij ons aan, de tranen schieten nog net niet in zijn ogen. Paul, attent als altijd, zegt dat hij een nieuwe wil. Maar de Chinees komt met een tegenbod dat we niet kunnen lagen liggen. Dus wij op naar huis met een nieuw hoofdlampje inclusief nieuwe batterijen en een kapotgeknipt bandje. Met een naald en garen wordt professioneel de schade gerepareerd en hebben we voor 2 euro een fijn lampje erbij.


       


Ondertussen regent het eet- en borrelafspraakjes bij medezeilers en bij Sardijnse mensen thuis. Tijdens Marianne’s Italiaanse les op het schooltje hier zijn we bevriend geraakt met Lainie en Peter, een Engels stel dat al 30 jaar naar Sardinië komt en hier een huis heeft gekocht. Zij zijn dik bevriend met Patricia en Roberto, een Algherees stel dat gek is op het organiseren van etentjes in hun landhuis. Zodra Peter en Lainie hun neus laten zien op Sardinië is het meteen weer raak: de ene BBQ volgt de andere op en via deze etentjes leren we dan ook weer andere mensen kennen, waarbij we dan natuurlijk ook weer thuis moeten komen eten. Het is geweldig om zo (letterlijk en figuurlijk) te kunnen proeven van de Sardijnse inwoners en hun keuken. Zo worden we uitgenodigd bij Lan Fran en zijn familie, een kleine 5 kilometer verder op, in Porto Conte (waar je overigens uitstekend kan ankeren). We worden chique opgehaald en het eten is nog chiquer. Heerlijke verse inktvis en mormora (gestreepte zeebrasem). En als toetje natuurlijk een eigen gemaakte tiramisu. Omdat Juditha, de vrouw des huizes, enorm geniet van Paul z’n smulvaardigheden, krijgt hij na afloop een eigen bakje tira mee om thuis op te peuzelen. Mmmmmm, die Paul heeft ’t toch maar goed voor elkaar!



We worden uitgenodigd bij Vivien en Geoff in Bosa (een dorpje dat zo’n 25 kilometer prachtige kronkelende kustweg verderop ligt) te komen logeren. Meis mag mee, want ze hebben zelf ook een hond. Vivien en Geoff zijn Engelsen die we via Laura en Bern (die in januari bij ons plotselinge vertrek naar Nederland voor Meis hebben gezorgd) leren kennen. Ze hebben een charterboot in Fertilia en zijn van mei tot en met oktober 7 dagen per week aan het charteren. Maar in de winter wonen ze in hun huis in een gehucht vlak bij Bosa, een huis met super uitzicht over de bergen. We maken prachtige wandelingen met de honden. En we worden meegenomen naar een dorpje, dat bijna geheel uit muurschilderingen en trompe l’oeils bestaat. We hebben bij onze tochtjes over Sardinië al regelmatig foto’s gemaakt van muurschilderingen en ook in het dorpje waar Vivien en Geoff wonen zijn er enkele te vinden, maar dit dorpje slaat alles. Je komt er werkelijk niet uitgekeken!


Op een Nederlands schip, de Blauwe Engel, dat gedurende de winter stil en leeg in de haven heeft gelegen, verschijnen de eigenaars, Rob en Carla. Het klikt meteen wat Rob al snel z’n gitaar tevoorschijn doet trekken, waarbij heel Aquatica (en een deel van Alghero zijn we bang) wordt vergast op prachtige gitaarmuziek vergezeld van wat minder florissant gezang. Ook met onze knuffelduitser Peter klikt het prima en met z’n vijven hebben we diverse errug gezellige en errug late avonden.


En dan wordt Europa geteisterd door een giga vulkanische wolk die het vliegverkeer platlegt. Rob en Carla kunnen niet meer naar huis en dan komen onze Bob en Willeke toch een weekje later want ach, wat maakt nu een weekje op een jaar vakantie uit? Het weer wordt er ook alleen maar mooier op. De vulkaan houdt de week erop gelukkig z’n adem in en dus kunnen 4 dagen genieten van ons Nederlandse bezoek, waarbij weer tot in de vroege uurtjes wordt gekletst en gerikt!

Op de vertrekdag biedt Saverio, onze Italiaanse ‘bootbuurman’, aan ons met de auto naar het vliegveld te brengen. Terwijl we aan het instappen zijn, zien we dat de keffende havenhonden weer eens een auto-achtervolging hebben ingezet. Dan ziet Marianne dat de bestuurder van de belaagde auto z’n stuur expres naar rechts gooit. Mattheu komt onder de auto en rolt tussen de achterwielen uit. Deze opzettelijke stuurbeweging naar rechts schakelt bij Marianne een knopje in het hoofd om. Ze rent naar de automobilist en maakt hem in goed verstaanbaar Nederlands duidelijk dat wat hij deed nergens voor nodig was en ook absoluut niet kan. Hij begrijpt de boodschap. Mattheu is er allang tussenuit geknepen. Hij blijkt later een gebroken heup te hebben.

Door dit euvel missen Willeke en Bob bijna het vliegtuig. Maar dankzij de race-capaciteiten onze aardige ‘taxi-buurman’ Saverio, lukt alles net op tijd.

We blijven een week langer in de haven liggen dan gepland, omdat de weersvooruitzichten voor de komende dagen veel wind en regen aangeven. We doen alvast de inkopen voor enkele weken ankerpret, drinken ondertussen koffie met onze jolige Duitse vriend Peter (een voormalig theaterdirecteur met een geweldig gevoel voor humor) en we maken de boot klaar voor het vertrek. Anna, de vrouw van Saverio onze Italiaanse buurman, is kapster en biedt op de valreep nog aan ons beiden te knippen aan boord. Na haar vakkundig geboetseer zien we er natuurlijk weer jaren jonger uit en kunnen we er zeker weer voor een paar maanden tegen.


Wolfgang (van de zeilboot Rosine), een vriend van Peter, komt langs om deze week richting Spanje te vertrekken en hij geeft ons zijn chiavette internet G3 (telefoon internet USB stick), zodat we tijdens ons resterende verblijf in Italië ook kunnen internetten als we binnen het bereik van een gsm netwerk zijn en geen WiFi hebben. Paul is er erg blij mee. Voor 10 eurie per maand kan hij 100 uur op het internet.


Dan is de tijd echt aangebroken om vaarwel te zeggen tegen onze overwinteringsplek in Aquatica. We nemen afscheid van de havenmeesters Fabrizzio en Roberto, van de vrolijke havenmedewerker Guiseppe, van havenhonden Caffè, Mattheu en Chloë (die wegens een kuitenbijt incident aan de lijn ligt) en van de inwoners van het kattenparadijs, met name van Trixie, de kattenvriendin van Meis.


         

Porto Conte


Porto Conte is de eerste goed beschutte ankerplek die je tegenkomt als je van de Balearen richting Sardinië (Alghero) zeilt. We hebben deze baai uitgekozen als eindpunt van onze eerste tocht in 2010. Het is een zeiltochtje van anderhalf uur, maar het geeft ons wel het gevoel dat we weer onderweg zijn. Heerlijk! De wind waait door de (goed geknipte) haren, de lucht smaakt zilt en het water is azuurblauw (ook buiten). Aangekomen in deze prachtige baai, die omgeven is door heuvels met groene, gele, rode en paarse kleuren, laten we Rocky, ons anker, weer het zware werk doen. En die heeft er zin in: hij slaat zijn vuisten diep in het zand en de Zilver ligt muurvast. Prima ankergrondje!


En ja hoorrrrrr, het is tijd voor een aankomstborrel! Dat is weer 6 maanden geleden, dus die laten we ons goed smaken. Op deze plek blijven we wachten tot ons laatste pakket uit Nederland aankomt: een nieuwe propeller voor onze boot, die we nu – na zo’n 3 jaar twijfelen – via Geoff met korting konden kopen. Deze nieuwe schroef (voor de niet-leken: een variprop) zal het brandstofverbruik van onze Zilver gaan verminderen, terwijl de snelheid onder zeil vooruit zal gaan en het allerbelangrijkste: met flinke tegenwind zullen we voortaan een goede snelheid halen op de motor. We zijn benieuwd en vinden het absoluut geen straf in deze mooie baai daar op te wachten.

De dag erop komen onze Italiaanse ex-buren Grande Zot met een feestende partij mensen de baai in en we worden natuurlijk uitgenodigd mee te feesten. Het is prachtig weer (zo’n 23 graden) en we hebben het ankergevoel al helemaal te pakken!

Onze Duitse vriend Peter ligt hier ook voor anker en met hem delen we onze 1e BBQ. Helaas geen zelfgevangen vis, maar wel stokjes saté met…….. ja hoor, alweer overheerlijke satésaus (dankuwel tante Lucie!!).

En we mogen een geweldig natuurfenomeen aanschouwen: een waterhoos van formaat, die we zien opbouwen: eerst alleen opstuivend draaiend water en dan een slurf die uit een donkere wolk naar beneden komt. Het duurt ongeveer zo’n 4 minuten en gelukkig komt ie niet naar onze boten, maar het is prachtig zoiets eens ‘in het echt’ te zien.

Na enkele dagen storm breekt dan eindelijk de zon door, om voorlopig niet meer te verdwijnen. We krijgen bericht dat ons pakket met de propeller in aantocht is, dus deze week gaat Paul onder water om ‘m te monteren, spannend!! Maar dat avontuur houden jullie tegoed voor ons volgende verslag.