26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  

Na Winter komt Zonneschijn!

Kerst op Zilver is eigenlijk niet veel anders dan Kerst thuis. De boot is versierd en Paul heeft uit de muziekcollectie de kerstmuziek te voorschijn getoverd. De Fransen beginnen al erg vroeg met kerstversieringen: niet alleen de etalages en de straten worden fonkelend en glitterend versierd, ook de gemiddelde particulier laat zich niet onbetuigd en op elke woning is dan ook wel een klimmende kerstman te vinden. En op elk dak. En aan elk raam. En op elke schoonsteen. En aan elk tuinhek. En op elk tuinpad. En in elke appelboom. En aan elke brievenbus. Kan natuurlijk nooit de echte zijn. En dat klopt, want die arriveert per boot bij ons in de haven. Op een prachtige decemberavond verzamelt de jeugd van Locmiquelic zich met kleurige lampionnetjes op de kaai om de langverwachte komst van PŤre NoŽl (of zoals Paul steevast blijft zeggen: Pirreke Nowel) met eigen ogen te kunnen waarnemen. Ze schreeuwen (volgens Paul): “PIRREKE NOWEL, PIRREKE NOWEL” en slingeren met hun lampionnekes, totdat ze in de flik vliegen. De Kerstman laat zich wat dat betreft overigens ook niet onbetuigd want er worden zoveel lichtkogels op zijn bootje afgeschoten dat het lijkt of Pirreke Nowel vlam heeft gevat. Even vrezen we voor zijn leven, maar gelukkig redt hij het tot de steiger waar hij door een uitzinnige menigte Locmiquelicse kinderen wordt ontvangen.  We staan ertussen en genieten van het kabaal.

De kerstdag (2e kerstdag bestaat hier niet) verloopt rustig, want we zijn met z’n tweetjes. Wat natuurlijk niet wegneemt dat we een heerlijk kerstdineetje voor onszelf hebben samengesteld. Met een rond buikje rollen we laat in de nacht in ons bedje, terwijl onze rock en roll annex worstenkoning Andre H. zachtjes op de achtergrond neuriet: “Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vierenÖÖ.”




Paul z’n moeder, tante Lucie en broer Rob met zoon Bryan en vriendin Mion komen in een riante 7-persoons auto aangereden die bijna door z’n wielen zakt van alle Hollandse lekkernijen die erin zitten. Het is meteen weer berengezellig: met zijn allen bij elkaar, lekker eten en drinken en weer eens Nederlands praten!

Bryan vermaakt zich prima met Meis en vice versa en de rotsen op het strand van Locmiquelic worden vakkundig door beiden beklommen.


Na deze luie kerstdag wordt het tijd voor Aktie, dus de ‘2e Kerstdag’ wordt besteedt aan het inkopen doen en voorbereidingen treffen voor de komst van de familie van Paul, die met ons oud-op-nieuw komen vieren. We huren een huisje vlakbij de haven. Een klein pittoresk Frans huisje, met op zolder uitzicht over de zeemonding van Lorient. Drie slaapkamers met alles erop en eraan en we verlaten onze Zilver om ons bij de rest van de Willems-roedel te voegen.


Het is koud, de week van Kerst en oud-op-nieuw. Paul heeft de hulp van zijn broer nodig om de nieuwe windgenerator te plaatsen. Al vroeg in de morgen gaan ze dapper in de kou op de boot aan de slag. Paul heeft bedacht het 17 kg wegende apparaat op te hijsen via de 6 meter lange spinakerboom, die diagonaal vanuit de kuip tot boven de beugel met zonnepanelen heeft gefixeerd. Dit werkt als een tierelier, met de nadruk op lier. De windmolen zweeft netjes boven de plek waar hij gefixeerd moet worden. 2 Dikke elektriciteitkabels eraan, met 6 M8 bouten vastmaken en het ding kan er meer nooit vanaf waaien. Wat er wel bijna vanaf waait (valt) zijn hun vingers, tjisses wat is het koud. Maar gelukkig snort de verwarming binnen boord en de boordbar is - zoals altijd - 24 uur open om ook de inwendige mens te verwarmen. Bryan is aan het vissen geslagen en het zonnetje prikt zachtjes door de ochtenddauw (of is het ochtendkou?). Doet er niet toe: de windgenerator zit erop, YES!



 


Omdat Robert de riante auto met 7 zitplaatsen heeft kunnen regelen, kunnen we met zijn allen een beetje rondtoeren. Zelfs Meis kan er nog worden bijgepropt. We laten ze de omgeving zien en rijden onder andere naar Port Louis en aansluitend naar het schiereiland Gavres, waar we zelf ook nog niet waren geweest. Onderweg naar Gavres zien we een catamaran die we al vaker hadden gezien maar nog nooit op de foto gezet hadden. Bijzonder gevalletje. We rijden over akkerpaden en door kleine tunneltjes. Leuk om weer eens op nieuwe plekjes te komen. In We vinden zelfs een steenoude wc, die alleen uit een gat bestaat boven een afgrond met de zee eronder. Zo blijkt maar weer: vroeger deden ze niet zo flauw!


De Fransen vieren oud-op-nieuw binnen in huis en er wordt geen vuurwerk afgestoken. We hadden ons neefje Bryan al gewaarschuwd en die vond daar wel een oplossing voor: zelf meenemen. Dus als een rijdende vuurwerkfabriek naar Locmiquelic. Na middernacht tuigen we naar buiten met de champagne in de hand. Het is wel raar dat er niemand op straat is, maar gelukkig horen we hier en daar een klapper knallen, dus we zijn niet de enige. Met z’n allen naar het strand en Bryan kan de boel aansteken (het vuurwerk bedoelen we dan). Er komen wat Franse jongeren over het strand geslenterd en ze blijven even hangen om naar onze vuurwerkcapriolen te kijken. Op het moment dat de afsluitende topper - een grote rode 50.000 klapper - uit de tas wordt gehaald, deinst ons Frans publiek achteruit. Verontrust mompelend vragen ze zich af of wij Palestijnen zijn. Dit alles natuurlijk met een hoop gegniffel en gelach

We stellen ze gerust, maar de Germaanse manen hadden ons natuurlijk al een beetje verraden.

De paar dagen erna vliegen om. We hebben genoten: het was super leuk dat de familie langs kwam. Wat ons betreft houden we deze traditie erin!

 

Januari ‘09

Omdat de winter niet altijd (eigenlijk nooit) de door ons gewenste temperatuur oplevert, maken we flink gebruik van onze kachel (voor de kenners: een Webasto5000), die met het grootste gemak de boot naar subtropische temperaturen brengt. We hebben nog een tweede dieselkachel, maar die hebben we nog niet nodig gehad. Als we een lift krijgen aangeboden om naar de supermarkt te gaan, maken we daar dan ook direct gebruik van om diesel in te slaan. Het blijft een gesjouw met 20 liter jerrycans. Gelukkig is de dieselprijs in de afgelopen 3 maanden met bijna 30 eurocent gedaald. Ons kacheltje gebruikt niet zo veel diesel, maar we kunnen ons voorstellen dat het voor de autorijdende Nederlander het soms wel slikken is.


Het leven hier begint zijn draai te krijgen, tja, we wonen hier eigenlijk gewoon. Met grote regelmaat krijgen we onze nieuwe Franse vrienden aan boord om gezellig te kletsen, te eten en natuurlijk te drinken. De Franse taal is steeds makkelijker te begrijpen. Marianne praat erop los en zelfs Paul creŽert de meeste zeiltechnische volzinnen.

We zullen jullie niet nog een keer lastigvallen met allerlei Franse details, maar de eetstijl is toch wel de meest frappante. Dus hier komen toch nog een paar culinaire wist-je-datjes: kalkoen staat boven kip, konijn en eend zijn dagelijkse kost, wijn is geen alcohol, water is niet om te drinken maar schoon te maken, om 13.00 uur is een pastis of een whisky met ijs voor de heren en een port of een zoet likeurtje voor de dames een must, oesters kosten bijna niets en het is normaal dat je er 12 eet.


Tja, de oesters en andere schelpen. Daar hebben we ook weer wat over geleerd: de beste oesters komen uit de buurt van Arcachon en de minder goede uit de streek waar we nu zijn. Sommige Fransen houden van oesters met veel ‘wit’ in het vlees. Dit zijn de eieren. Persoonlijk vinden wij het niet lekker, het smaakt weeÔg. Inmiddels zijn we zo ingeburgerd dat we (zoals veel locals) hebben geleerd om op de juiste plekken op het strand bij laag water schelpen te rapen/graven. Met een klein tuinharkje/schepje zoek je tot ongeveer 5cm onder de grond naar palourdes (tapijtschelpen), coques (kokkels) en clams (strandgapers). Goed schoonmaken met zoet water, een etmaal in een emmer zout water zetten (wel regelmatig verversen) om ze goed schoon te laten spoelen en smullen maar! Heerlijk bij de pasta.


Paul heeft een kleine watermaker voor een echt klein prijsje op de kop getikt (figuurlijk gesproken dan want anders is ie natuurlijk zo kapot). Het is een watermaker van het leger, die je met de hand kan bedienen. Van te voren hebben we het ding getest met ons PMM metertje (parcels per micron: een metertje om exact te zien hoe schoon het water is). De watermaker werkt geweldig. We zijn weer eens de trotste eigenaar een ding waarvan je eigenlijk hoopt het nooit te hoeven gebruiken, maar waarvan je toch blij bent dat je ’t hebt!


Februari ’09

We zijn uitgenodigd om bij Marc en Brigitte te gaan logeren. Ze wonen 70 km van Le Mans in een boerderij-achtig huis in een heuvelachtig groene omgeving. Marc en Brigitte hebben in het verleden op wereldniveau meegedaan aan de twee- en vierspan paardensport. De paarden hebben ze niet meer, maar hun huis ligt midden in de oude graasvelden. De manege is inmiddels omgebouwd tot een siertuin om je vingers bij af te likken en dit alles wordt in de verte weer afgescheiden door bomen en hagen. Het is prachtig hier. Meis mag overal rondstruinen en maakt daar ook gretig gebruik van. Een riem heb je hier niet nodig! Van alle dieren die ze hebben gehad is de kat nog overgebleven. Het is een blije kater die - als je alleen maar naar hem kijkt- snort als een cirkelzaag. De eerste keer dat Meis dat hoorde ging ze direct op zoek naar hem. Dat was trouwens niet erg moeilijk, omdat de kater ook snort als ie zich verstopt. Gelukkig kunnen ze goed met elkaar opschieten.



We gaan natuurlijk hier de Franse cultuur snuiven. De omgeving is echt Frans: oude dorpjes met kastelen en kerken. Marc en Brigitte laten ons alle mooie plekjes in de wijde omgeving zien. We bezoeken Chartres en daar kunnen we natuurlijk de beroemde kathedraal met de prachtige schat aan glas-in-lood ramen (we hebben er nog nooit zoveel bij elkaar gezien) en beelhouwwerken niet overslaan. We gaan naar het kasteel van Cheverny, waar ook een expositie is van Tintin (bij ons beter bekend als Kuifje). Het kasteel van Cheverny heeft model gestaan voor het kasteel van kapitein Haddock (duizend bommen en granaten), maar dan zonder de 2 zijtorens. Het aparte van dit kasteel is dat het nog volledig is ingericht en je mag alles bekijken behalve het deel van het kasteel dat nog wordt bewoond.



En dan het kasteel van Chambord. Als we ergens van onder de indruk zijn is het wel hiervan. Dit jachtslot dat in opdracht van Frans I is gebouwd heeft maar liefst 426 vertrekken, is 156 meter lang, 56 meter hoog en heeft 77

trappen. In het midden van het kasteel is een dubbele wenteltrap gemaakt die in elkaar is verweven, zodat het net ťťn trap lijkt. De trappen draaien om dezelfde spil, waarin gaten zitten. Als 2 personen ieder een trapdeel afdalen of oplopen,

kunnen ze via gaten in de spil elkaar zien en zo met elkaar praten, maar ze komen elkaar nooit tegen. Men denkt dat het brein van Leonardo da Vinci achter deze vernuftige trap zit.

In elke ruimte staan manshoge openhaarden te branden. Niet met een paar houtblokjes, maar met halve boomstammen. En dan te bedenken dat dit kasteel alleen is gebouwd voor de jacht: WAUW. Het komt bij ons met stip op nummer 1 van de kastelenlijst!



Na 4 dagen meer dan ruim onthaald te zijn door onze vrienden gaan we met de GTV-trein terug naar onze Zilver. Helaas rijdt deze trein op dit stuk niet hard: dat hadden we wel mee willen maken!


De ene storm is nog niet voor voorbij of de andere klopt alweer aan. Dit keer raast hij precies over ons heen. Met 52 knopen wind zitten we lekker in onze kajuit te luisteren we naar de wind. Totaal 12 uur en daarna windstil. Wat een contrast! De lente gebint er wel langzaam aan te komen: overdag schijnt het zonnetje met maximale temperaturen van 16 graden, maar  ’s-nachts liggen de temperaturen nog steeds rond het vriespunt.


We krijgen de kans om kaarten te kopiŽren van BraziliŽ en de gehele kust richting de Caribic, we weten nog steeds niet goed waar we volgend jaar naar toe willen: of verder de Middellandse zee in, of richting Zuid-Amerika. Maar het komt altijd van pas. We schaffen ons kaarten aan van de Middellandse Zee tot aan de laars van ItaliŽ en daar zullen we besluiten of we verder de Middellandse Zee ingaan of richting Zuid-Amerika.


Ondertussen zijn er weer diverse vrienden in de haven gearriveerd en gaat het feest weer gewoon verder. We krijgen de ZOMERRRRRRRRRRRRR in onze bol!