26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  

’’A really really really funny story’’

‘‘Wat zijn jullie bruin!’’ Na een reis van anderhalf uur met de auto, drie uur met het vliegtuig en nog een uur met de taxi komen we eindelijk aan bij de Zilverzeilertjes.

In de taxi probeerden we in ons beste Engels-Spaans-Portugees een gesprekje aan te knopen met de taxichauffeur. Maar dat ging toch even anders dan we dachten. Denk je eindelijk zo ver van huis te zitten dat je er 3 weken niet aan wordt herinnerd dat je in het koude Nederland woont, blijkt de taxichauffeur gewoon Nederlands te kunnen praten (en nog 9 andere talen).

Maar goed, terug naar de Zilver. Natuurlijk zijn we erg blij dat we er zijn, maar zoals we thuis al gehoord hadden, is Meis erg ziek. We blijven nog een paar dagen in Portimão, zodat Meis naar de dierenarts kan.


Het is wel even wennen hier. ’s Avonds is het nog drukker op straat dan overdag, om de twee seconden struikel je over een hoop stenen die zogenaamd een pad vormen, de mensen kijken hier altijd chagrijnig – Hoewel wij proberen lief te lachen want ‘‘We komen in vrede’’ –, om de drie meter verkopen ze ijs op straat – maar toch gaan mensen in een rij van 60 meter staan om het lekkerste ijsje van Portimão te halen, logisch. – Alles is hier zo anders dan in ons kleine kikkerlandje en Paul en Marianne doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.







‘‘Goh, het is frisjes’’ (26 graden)


De volgende dag varen we iets verder en gaan ankeren in Ferraguda. Prachtige plek met uitzicht op de rotsen en op het strand. We besluiten dan ook meteen te gaan zwemmen in de zee. Eindelijk, hier hadden we zo lang op gewacht. Het water was nog niet zo blauw als we gedacht hadden, maar Marianne en Paul vertelden ons dat dat nog zou komen. Maar niet getreurd, het was gelukkig wel warm. Toch? Met 50 kilometer per uur renden we het water in, waar we gelijk wakker werden geschud uit onze droom. Het was KOUD! Veronique wilde ook even duidelijk laten merken dat het koud was, begon te gillen, slikte daarbij een slok zout water in en ging kopje onder. Gelukkig zit Suzanne bij de Bossche reddingsbrigade en de rest van het verhaal kunt u er zelf wel bij bedenken. Ze moest nog wel even een half uurtje bijkomen op het strand, net zoals Meis. Die begint gelukkig al wat op te knappen.

‘‘Just’’ married

7 Augustus, alweer de vierde dag van de reis. Ferraguda, half 9, iedereen zit in de kuip te ontbijten en Paul is wandelen met Meis. Dan gaat plotseling de telefoon. Marianne loopt naar binnen om op te nemen. Als ze na een tijdje weer naar buiten komt, begint ze keihard te lachen; ‘‘Helemaal niet aan gedacht, maar Paul en ik zijn vandaag 29 jaar getrouwd’’.


Dan komt Paul terug van het wandelen. ‘‘GEFELICITEERD!’’ El capitano trekt zijn wenkbrauwen op en kijkt ons verbaasd aan. ‘‘Waarmee?’’ Nadat we Paul even uitgelegd hebben dat het vandaag z’n trouwdag is, komen we tot de conclusie dat ze het allebei vergeten waren. Maar wat maakt het ook uit?! ‘‘29 jaar geleden was de echte dag en het was fantastisch, zegt Marianne, vandaag maken we er gewoon een leuke dag van en we gaan in het stadje taart eten.’’ Wij hebben nog wel even een cadeautje voor het bruidspaar. We hebben T-shirts laten maken voor the captain en the navigator. En voor ons met ‘‘crew’’ erop.

We blijven vandaag nog in Ferraguda, beetje zonnen, beetje zwemmen, beetje luieren, echt vakantie. ’s Avonds houden we op het strand een beachBBQ. De kapitein bakt de worstjes, maar toch zit hij een beetje oncomfortabel op het zand. Gelukkig vinden we een ‘‘rode-plastic-coca cola-opblaasstoel’’. Ook spelen we nog een potje softbal met een kurk en een tak. De piepschuimhonken waren weggewaaid.

Woeslmedoos, reutgas, promelk, penmogl


Ferraguda à Albuferra 23 mijl

Moe, er zit niets in (4 letters)


In Albufeira ontmoeten we een Duitser, die per ongeluk bijna 2 keer met de Zilver crashed. Maar gelukkig had hij een goed roer, zei hij. Hij heeft zichzelf 2 dagen lang bij ons op de boot uitgenodigd. Zijn naam hebben we nooit geweten, het enige wat we van hem onthouden hebben was zijn openingszin: ‘‘I know a really really really funny story.’’ Volgens Paul en Joost hadden we moeten merken dat ze het niet zo gezellig hadden daar in de kuip, van 6 tot 2 ’s nachts. Het was namelijk overduidelijk: ‘‘Er werd niet om nieuwe biertjes gevraagd na het eerste biertje’’.





Gelukkig kunnen we in de haven douchen! Toch is het niet helemaal zoals we dachten. Ten eerste: geen slot. Ten tweede: geen slot. Ten derde: de douches bevonden zich in de parkeergarage. Ten vierde: GEEN SLOT! Maar gelukkig waren we wel allemaal van ons pluishaar af. Dat er hier veel chloor in het water zit is duidelijk merkbaar, we hebben de vierde dag al allemaal blond haar en een spierwitte tandpasta-smile.


‘‘Huh, Wát zingen ze??’’     ‘‘P P D D P P P P’’

Albufeira à Olhão 22 Mijl.       In de zon 42 graden en in de schaduw 37 graden!

        

Tijdens de reis de eerste vis gevangen! Het was wel een makreel van 5 centimeter, maar toch, de avondmaaltijd was verzorgd. Uiteindelijk, na een halve dag, varen we met 9 knopen de ankerplaats in. Daar ontmoeten we de Franse vrienden van de Zilvertjes. Yves en Dominique zijn ontzettend aardig en gastvrij en nodigen ons allemaal meteen uit om ’s avonds op ‘‘The Good Spirit’’ schelpen te komen eten. Paul, Suzanne, Pauline en Veronique hebben geluk. Zij mogen bij Guillome, hun zoon, achterop de jetski en scheuren met 85 km per uur – C’est tout? – over het water. En Joost mag zelfs van Bernard, de broer van Guillome, nog even wakeboarden!


Trap je in een zee-egel, pas dan op, je voet wordt rood. Is er leven, is er leven na de dood?

Dag 8, vandaag besluiten we, na een frisse duik in de zee, met de watertaxi (van 200pk, Suzanne stikjaloers) naar Olhão te gaan. Een leuk klein vissersdorpje. Gezellig op een terrasje gezeten, lekker gewinkeld en boodschappen gedaan. Joost en Paul hebben nog even dé lekkernij van Portugal gegeten; Pastelaria de Vanilla. ’s Avonds zeekomkommer gegeten die we tijdens het snorkelen hadden opgedoken. En Madelief heeft nog even een zee-egel geprobeerd (waar ze bijna in getrapt had), maar dat bleek toch niet zo’n succes.


Olhão à Vila real de Sto. Antonio 31 Mijl     Onderweg dolfijnen gezien!


Obrigada Portugal, het was fantastisch. Jammer dat we Christiano Ronaldo niet hebben gezien.


Vila real de Sto. Antonio 32 mijl Mázagon

In Mázagon bedachten we een manier om Meis te laten zwemmen. ‘‘Laten we hem gewoon een zwemvest aantrekken.’’ Dat was nog niet eens zo’n slecht idee. Eerst vond Meis het maar niks, maar de tweede keer sprong ze er gewoon zelf in. Ze is weer helemaal de oude.

Paul, de allerlaatste dag 49! Morgen wordt hij 50 en om dat te vieren, valt hij vroeg in slaap op het dek. Maar wij hadden hele andere plannen. Eerst zachtjes fluisterend de boot versieren. Uiteindelijk konden we gewoon hardop praten, de enige die Paul wakker kon maken was Marianne, maar wel met bier natuurlijk. De Verdonkjes liggen onder de tafel en op de banken in de kajuit te wachten op Abraham die na zijn schoonheidsslaapje naar binnen zou gaan om vervolgens in z’n bed verder te slapen. Hij dacht echt dat we allemaal al naar bed waren! Samen met de 50-jarige capitano Paulo hebben we ’s nachts nog tang zitten drinken. Voor champagne was het al te laat. Een nachtelijk limonadefeestje, hij was écht jarig.


‘Trina, doe mij nog een tangetje.’’

14 Augustus, Paul is jarig! Paul zegt dat we er een leuke maar rustige dag van moeten maken. Madelief vat dit iets anders op dan hij bedoeld had en organiseert een 6-kamp. Ze had de spellen helemaal uitgedacht, maar op het moment dat we alles gingen uitproberen, bleek alles toch niet helemaal te lopen zoals we hadden gedacht. Maar dat maakte niet uit. Samen met de mensen van de Hydaway (Collin – Jane – Tom – Buttons) hadden we de grootste lol. En natuurlijk won Paul. We konden het toch niet maken om hem te laten verliezen op z’n verjaardag. Maar dat zeggen we natuurlijk niet… ’s Avonds trakteerde Paul ons allemaal op pizza. We gingen naar een gezellig restaurantje, aten buiten en werden bediend door Supermario. ‘‘¿Cómo?’’ Als klapper op de vuurpijl zagen we ook nog een kakkerlak.

‘‘Blauwe lucht!’’

‘‘Ja jongens, hoe vaak gaan jullie dat nog zeggen?’’

Mázagon à Cádiz 44 Mijl

 

De dag nadat we aangekomen waren in Cádiz, besloten we de stad te gaan bekijken. Want dit is een van de steden die in de top 5 van Paul en Marianne staat. De hele dag hebben we in de stad rondgelopen en vooral veel foto’s gemaakt. Pauline zit inmiddels al aan de 3000, maar dat maakt niet uit, want er zitten echt prachtige tussen. ’s Middags ook nog even een kruiskampertje gedronken (zie Cruzcampo) en tapas gegeten. Toch was het wel even lastig, de siësta. Alle winkels van 2 tot half 6 gesloten! Joost en Paul vonden dit natuurlijk niet zo erg. Dan konden de vrouwen des te minder uitgeven. Wel zijn de mannen dan weer drie keer naar dezelfde elektronica-winkel teruggelopen, maar telkens was hij niet open. Wat de vrouwen dan weer erg gek vonden, aangezien er een bordje met gesloten tot 30 augustus op de deur hing. Al met al was Cádiz de top 5 zeker waard!

Cádiz à Barbate 40 Mijl         ’s Avonds lasagne!

Barbate, de dingen die ons het meest zijn bijgebleven:

-          De karate-trap die je moest uitvoeren, elke keer als je de poort van onze steiger wilde open maken.

-          In de zee gezwommen! Geweldig, WARM water, hoge golven, en allemaal weten we nu hoe het is om aan te    spoelen op het strand.

-          En natuurlijk het Tonijnmuseum, echt een highlight. Mooi filmpje, grappig museum. Voor Nederland hebben wij ook al een idee: Het Goudvissenmuseum.


Barbate à Gibraltar 35 Mijl

De straat van Gibraltar, echt speciaal om dat mee te maken. Je vaart gewoon tussen twee werelddelen door. Aan de ene kant Afrika en aan de andere kant Europa. Jammer genoeg was het wel erg mistig. Maar toch was het prachtig. Ook hebben we nog een hele school vliegende vissen gezien!

Left, Left, Left Right Left.

En toen was het zover! We gingen de berg van Gibraltar beklimmen, op familiebezoek. Onder  het motto van: We gaan de berg niet af, voordat we een aap hebben gezien. Het heet niet voor de niets de apenrots. Onderweg hebben we nog drie keer geprobeerd een taxi te kapen, maar tevergeefs. We zijn ook nog een doodlopende weg ingeslagen omdat we dan Marokko zouden kunnen zien. Alwetend dat het mistig was, en verwachtend dat we toch niks zouden zien, klommen we stevig door. Ons vermoeden was juist. Na drie kilometer steil omhoog te hebben gelopen, konden we Marokko inderdaad niet zien. Toch was het erg leuk en hebben we hard gelachen. En uiteindelijk hebben we onze doelen bereikt: Op het hoogst mogelijke punt gestaan en 1000 foto’s gemaakt bij de apen! Weer een hele ervaring rijker.


De twintigste dag van de reis alweer, wat gaan de dagen toch snel. Vandaag waren we toch nog maar een dagje in Gibraltar gebleven, want het weer was nog niet helemaal gunstig om te kunnen varen. Op Gibraltar staat dus een grote berg die we gister beklommen hebben. Maar qua weer scheelt het wel aan welke kant van de berg je zit. Wij lagen in de haven aan de kant waar de zon niet scheen en waar het de hele tijd bewolkt was. Tja, het is niet voor niets Engels grondgebied. Maar vandaag waren we het Nederlandse weer alweer zat en gingen we naar de andere kant van de berg. Namelijk de zonnige kant! De Zilverzeilertjes bleven op de boot, terwijl de Verdonkjes lekker in de zee gingen zwemmen. Natuurlijk hebben we ook deze keer weer een hoop zout water binnengekregen en het ‘ik weet hoe het is om aan te spoelen gebeuren’ weer herbeleefd. Maar deze keer was het een ondergrond met schelpen, dus dat maakte het net weer een graadje erger..






Gibraltar à Estepona 25 mijl

Het is alweer de een na laatste dag van onze vakantie, wat gaat de tijd toch snel! Vandaag hadden we ons laatste zeiltochtje voor de boeg. Mooie afsluiter, we hebben namelijk echt gezeild met dik 9 knopen! Deze tocht was ook de laatste kans voor Joost en Paul om een echte tonijn te gaan vangen. En het is nog gelukt ook! Een van 2 meter nog wel! En last but not least: We hebben ook nog een bananenschil gevangen!


Al met al was het A Really Really Really Funny Story!

We willen Paul, Marianne en Meis bij deze hartelijk bedanken voor deze geweldige vakantie!


De Verdonkjes

 



Wist u dat:

- Vliegende vissen als ze heel lang in de lucht blijven wel erg op vogels lijken? ‘‘Kijk, een vogel!’’ ‘‘Nee dat is nou een vis, Madelief.’’

- Portugezen het niet zo leuk vinden om in het Spaans aangesproken te worden? Maar ja, als ze dan nors kijken, verschilt dat niet zo veel van hun normale manier van kijken.

- De zee echt héél zout is, als je er heel veel van hebt binnengekregen! We hebben aan het einde al onze kleren uitgespoeld, Marianne en Paul hoeven een jaar lang geen zout meer te kopen.

- Suzanne en Madelief deze reis voor het eerst hebben gevlogen?

- Het in het buitenland echt zo mooi is als in de folders wordt verteld? Veronique, Suzanne en Madelief waren voor het eerst in het buitenland op vakantie.

- Er geen kwallen zaten in de Middellandse zee! Veronique, Madelief en Suzanne hebben wel 50 keer geschreeuwd dat ze een kwal zagen en natuurlijk ook gelijk paniek gezaaid! Tot we eindelijk doorhadden, dat het iedere keer loos alarm was.

- Dat thee op zich best door kan voor Brandy.

- Marianne altijd een liedje zingt als ze de stootballen uithangt?  ‘‘Ik ben vandaag zo vrolijk..’’ Alfred Jodocus Kwak (Herman van Veen)

- Paul en Marianne een yell hebben; Ik ben zo ongelukkig, joehoe!

- Meis lacht als je haar op de foto wil zetten.