20-07   06-2013   8-09   20-07   20-06   05-2012   21-09   13-09   25-08   23-07   19-06   05-2011  

Een warm welkom aan Jantje de Boer


21 September,

We zijn nog steeds in Chalkida, jazeker, maar niet zonder reden. In het vorige verhaal van Maria en Lex hebben jullie kunnen lezen over onze kennismaking met Dimitri en Eva en hun hondje Daisy. Eva vindt dat we Chalkida niet mogen en kunnen verlaten zonder nieuwe hond. Mee naar de dierenopvang dus, die zo'n 250 honden en 50 katten herbergt en geheel wordt gedraaid door vrijwilligers. Dimitri en Eva weten het gelukkig te vinden, want zelf waren we er nooit gekomen: eenmaal van de grote weg af brengt een klein steil zandpaadje ons bij een afgesloten hek. Er staan nergens bordjes, maar in de verte horen we geblaf, hier moet het dus wel zijn. Dimitri peutert het hek van het slot en we lopen het terrein op. Vol verwachting klopt ons hart. Zonder ook maar iemand tegen te komen, lopen we tussen de ruime hondenverblijven door, waar we al blaffend, snuffelend en likkend worden begroet door honden van allerlei kaliber en formaat. Oei, dit gaat moeilijk worden! Het doet ons goed te zien dat alles ruim is opgezet en dat de honden er goed verzorgd uitzien. Als we helemaal aan het einde van alle verblijven zijn, komen we in een soort boomgaard waar enkele honden en katten los rondhuppelen. Daartussendoor dart een cirka 4 maanden pup die ons bespringt, belikt, besnuffelt, bekwispelt, nog hoger bespringt en bij elke stap die we zetten een vreugdedansje maakt. En daar is ook de dame van de opvang. Ze spreekt alleen Grieks, dus Dimitri wordt ingezet als tolk. Waarom loopt deze pup hier los rond, terwijl we haar broertje en zusje in een uitrenkooi al waren tegengekomen? 'Ze is eruit geklommen', is het simpele antwoord. Oh?! De pup komt er al weer aangestoven om een nieuwe knuffel te halen. We kijken elkaar aan. Oh!? 'Dees' zeggen we tegelijkertijd. 'Deze is het!'  We tillen haar op om elkaar eens goed in de ogen te kijken. Vindt ze ook best. En leuk. En prima. En om dat te bekrachtigen likt ze ons eens stevig over het gezicht. We hebben een nieuw gezinslid!


We krijgen haar mee en gaan linea recta naar de dierenarts om te zien of het een gezond hondje is en indien van wel, haar te laten inenten, chippen en van een paspoort te voorzien. Het wordt tenslotte een reizende hond. De dierenarts keurt haar goed, geeft haar wat spullen voor de huidinfectie die ze heeft en Jantje gaat mee naar de Zilver. Al snel voelt ze zich daar helemaal thuis, maar na 2 dagen begint ze wat te kuchen. Ook eet ze niet zo goed. Terug naar de dierenarts maar. Hmmmm, kennelhoest is de diagnose. Een antibioticakuur moet daar een einde aan maken. Jantje laat zich daar verder niet door hinderen: terwijl het snot uit haar neus loopt, maakt ze de hele Zilver onveilig. Ze presteert het zelfs om binnen 2 luttele seconden vanuit zitstand de buiskap op te springen en via ons zonnescherm op de bimini terecht te komen. We weten niet hoe snel we haar daar vanaf moeten trekken: één stapje hoger zou ze op de zonnepanelen staan en daar draait de windgenerator op volle toeren.............! Pfffft, die kleine Houdini moeten we goed in de gaten houden!  Anders krijgen we een Griekse salamihond en we weten niet of de dierenarts dat met tabletjes weer goed kan krijgen. Verder doet ze alles voorbeeldig: vanaf dag 1 doet ze haar plas in de kattenbak (met bijbehorende zorgvuldige graafwerkzaamheden, zodat de Zilver er binnen de kortste keren als een 13,40 meter grote kattenbak uitziet), ons aangeschafte waterpistooltje vertelt haar waar ze wel en niet aan mag knagen en dat heeft ze snel genoeg door, ze heeft haar eerste zwemervaring (vond ze zelf geen onverdeeld succes, maar klaagt er verder ook niet over), ze slaapt 's nachts keurig in haar mandje en bewaakt blaffend onze boot als een zwerfhond te dicht bij komt.


Wat ze ook heel goed doet: haar eigen zin doordrijven, niet komen als ze geroepen wordt en er is wat interessanters te doen en dode beesten opsporen om ze zo snel mogelijk op te kunnen schrokken. Nou, hebben wij een voorbeeldhond of wat?! We zijn in elk geval erg blij met onze matroos en dat maakt het gemis van Meis goed. Rest nog de vraag, wat is het voor een hond? Nou, wij denken een Griekse snorhond. Overige suggesties zijn welkom.