20-07   06-2013   8-09   20-07   20-06   05-2012   21-09   13-09   25-08   23-07   19-06   05-2011  

No women no cry, Mama Mia en zelfgevangen vis.

Giasou! 

2 augustus, 11.55. De familie Verdonk staat op het punt vanaf Charleroi, Brussel naar Volos te vliegen waar de wereldreizigers Marianne & Paultje Willems met hun geliefde Zilver liggen te wachten op het volgende Griekse avontuur. Wij hebben er zin in!


Op het vliegveld zijn zelfs kleine meisjes niet meer te vertrouwen

Dit jaar heeft Joost geen enorme generator meegesleept in het vliegtuig voor Paultje, maar een enorm beeldscherm in een GIGANTISCHE kartonnen doos. De vakantie is al echt begonnen als we op het vliegveld van Volos een anger management cursus doen en de grote kartonnen doos in duizenden stukjes staan te scheuren. Dan gaan we op zoek naar onze taxichauffeur, die in geen velden of wegen te bekennen is. Na een tijdje binnen wachten, gaan we weer naar buiten en worden opeens omringd door wel 40 boze Griekse taxichauffeurs. Ze maken ruzie en weigeren ook maar iemand weg te brengen. We blijken in een staking terecht te zijn gekomen! Door onze bambi-oogjes krijgen we het voor elkaar ons in 2 taxi’s te proppen samen met nog 3 chauffeurs, die er zeker van willen zijn dat ons niets overkomt. Gloeiend hete zwarte bekleding en lekker knus op de achterbank! Suzanne krijgt een huwelijksaanzoek van een moeder voor haar zoon, die er overigens zelf niet bij was. Jammer genoeg sloeg ze het aanbod af, wij hadden wel zin in een BIG FAT GREEK WEDDING.




Dan komen we aan bij de zilverzeilertjes in Amaliapolis. Ook al wisten dat er dit jaar een zilverzeilertje niet meer bij zou zijn, toch wachtten we allemaal op het vrolijke kwispelende hondje dat de hoek om zou komen rennen om ons te begroeten. Nu komt pas echt het besef dat Meis er niet meer bij is. We missen je nu al beestje…….


Aan boord werden de taken al snel weer verdeeld. Joost: monteur + visvangst (dit jaar wel?), Pauline: fotograaf, Suzanne: Ankerballist, storyteller. Veronique: Cateringmanager, storyteller en Madelief: mp3 luisteraar van het jaar, boegzeemeermin en omgevingspotter.

In de haven vlakbij het vliegveld van Volos liggen met de Zilver ging niet, want het is onderdeel van militair terrein. Aangezien de Zilver voortaan al als eenmaster, in plaats van tweemaster, door het leven moet gaan, namen ze geen risico en bleven in Amaliapolis. Bazuka’s zijn meedogenloos. Na een heerlijk eerste avondje, gaan we uitgeput van het reizen naar bed. De volgende ochtend nemen we een eerste aarzelende duik in de Griekse zee (reden; zie Portugal 2009). We komen tot de conclusie dat het water hier lekker warm is! Heerlijk gezwommen en het eerste Griekse broodje op. Dan besluiten we dat we nog graag naar Volos terug willen. Beseffend dat we een groot risico lopen, camoufleren we de hele boot en kopen we legergroene uniformen (met helm). Dit was wel nodig, aangezien onze vorige uniformen nu om de stootwillen hangen.


Slamikisaus,

Destilikisaus,

Tjawakikisaus,

Hipihipisaus.

hopelijk komt dyslexie in Griekenland niet vaak voor.



Amaliapolis > Volos

In Volos aangekomen, worden we begroet door een paar jongens op de stijger. ‘’Ça va?’’

’’Ça va jezelf jonge!’’ De vlaggenkennis van de Grieken was dus ook niet alles..


Update: Doordenkers! krypto’s zijn uit.

             Veronique kan vlinders neerschieten.

             De zilver heeft een gat in het dak want Madeliefje had pijn aan haar heup.


Korte samenvatting van Volos: veel winkels, waaronder ’n alles voor één-euro-winkel!! Wij helpen Griekenland wel uit de crisis hoor, geen probleem! Pauline heeft nog een gitaar gekocht, dus we kunnen nu ook zelf geld gaan verdienen met muziek maken en zingen. Na even oefenen kan Bob Marley niet meer aan ons tippen.


En een grappig incident met een winkelwagentje, dat we liever voor onszelf houden.

Vandaag hadden we als eindbestemming Pigadi. Dit zou een lange tocht worden, dus besloten we een tussenstop te maken bij ’n verlaten strandje; Ormos Fatoudi. Hier zouden we alleen even gaan zwemmen, want er was toch niet veel bijzonders daar. Ten minste, dat dachten we… Opeens ziet Marianne een stuk dolfijnenkaak. Even later vond Madelief de rest van het dolfijnenskelet. Zo waren we door het verlaten strandje, toch weer een ervaring rijker!


    

In Pigadi gooien we ’t anker uit en de omgeving wordt gespot. Vanaf de boot zagen we een berg met daarop een kasteeltje. ‘’Dat zal toch niet zo ver lopen zijn, zullen we er naartoe gaan..? Oké, we doen het!’’ Na uren door de hitte zwoegen en een flashback naar Gibraltar 2009, komen we boven op de berg aan. Mede dankzij de goede hardloopcoaching van Veronique natuurlijk. Left Left Left Right Left. Maar wat blijkt? We kunnen er niet in!! Hebben we daar al die moeite voor gedaan? Maar dan herbeleven we daar de uitreiking van de eerste Olympische spelen, een ontzettend speciaal ritueel. Gelukkig heeft Madelief vanaf die hoogte ook nog ‘‘dolfijnen’’ gezien! Pearle Pearl Peaaaaarl.

Volgende dag lekker aan het strand gelegen. Vooral erg rustig, we moesten de opdringerige Grieken van ons af slaan. Waarschijnlijk hielden ze gewoon heel erg van Andrelon-shampoo; haren wassen in zee. ’s Avonds Grieks dansen op de kade!

Of we de sirtaki willen dansen? Tuuuuuurlijk. No problemo. Wil je ‘n zorba of………?


Pigadi > Koukounari > Skiathos

7 uur op, en van Pigadi vertrekken we naar Koukounari. Mooi blauw water, de allerslechtste openingszin van de eeuw of Veronique ziet eruit als een bodybuilder zonder het te weten, en een unisex stelletje om alles af te maken. Koukounari is nu officieel geïntroduceerd als nieuw scheldwoord aan boord van de Zilver.

En dan: Skiathos. Hallooooooo Mama mia-eiland! Prachtig eiland met allemaal kleine witte huisjes en trappetje die leiden naar verborgen pleintjes. Of in dit geval, een trappetje naast een bakkerij dat ons bracht bij een schattig klein kerkje met klokkentoren, het hoogste punt van Skiathos-stad. Nog nagenietend lopen we weer terug naar de boot. Onderweg ontdekken we dat we hier naar een openluchtbioscoop kunnen om de film Mama Mia te zien! Hier op dit eiland blijkt ook een groot deel van de film te zijn opgenomen. Sowieso dagactiviteit van morgen!

Maaaa-deeee-liefjeeee lalalalalalalaaaaaaa

De volgende dag bezoeken we ’s middags de echte Mama Mia brievenbus! En om in de Mama Mia sfeer te blijven gaan we ’s avonds inderdaad naar de open-lucht bioscoop! De heren houden het voorgezien en we wisten niet dat Marian’s mond zo ver open kon.

Dan varen we naar Skopolos. Het eiland waar het kerkje uit Mama Mia zou moeten staan. Er was ons verteld dat het 6 uur lopen was. Niet 6 totaal, neee: 6 uur heen én 6 uur terug. Bij een temperatuur van: 46 graden. Ja daahaaaaag. Hallo taxi! Met 5 vrouwen propten we ons dus in de bloedhete taxi en na een tijdje rijden (heuvel op, bocht, bocht, heuveltje af, bocht, heuvel op, half naast een ravijn, haarscherpe bocht, bijna in het ravijn, enz enz) stopt de chauffeur eindelijk de auto en zegt: ‘’Are you ready?’’. Als hij vervolgens verder rijdt, zien we hem: Hét kerkje! 200 treden naar boven was het dubbel en dwars waard! Spectaculair uitzicht met blauw water en OMYGOD OMYGOD op de plaats gestaan waar Meryl Streep ook heeft gestaan! Na een hobbelige rit terug, bedankten we de superlieve taxichauffeur en doken meteen weer het water in. Dan gaan we terug naar Skiathos en kijken de nieuwste Harry Potter film, stiekem en gratis vanaf de klokkentoren.

Wonderwel, gewoon omdat Joost dat wilde.

 

Skiathos > Pigadi


Weer terug naar het veilige Pigadi want er is een malteser (voor insiders de Meltemi) op komst. 31 knopen wind! Goed ankeren zodat we niet los slaan vannacht, tijdens de storm. Een snorkelaartje raadt ons aan 60 meter uit te gooien. ’s Avonds tijdens de stilte voor de storm doen we een woordenspel samen met el Capitano. Vals spelen is toegestaan.

Gelukkig overleven we de storm. De volgende ochtend is alles weer rustig en we besluiten te gaan zwemmen. We maken onderwaterfoto’s met de nieuwe camera van de Zilvers en dan gaan we snel het water uit, want het lijkt wel of het vriest. Snel thee zetten, opwarmen op de boot en klaar maken om naar Achilleo te varen.

Paul Willems, voor al uw onderwaterfilmpjes, daarnaast gespecialiseerd in het logisch uitleggen van de werking van het menu van onderwatercamera’s. En het zelf onthouden natuurlijk (dus niet).


In Achilleo ontmoeten een vrouwonvriendelijke Duitser met de ballen verstand van zeilen. Opeens kan niemand meer Duits en we werken hem zo snel mogelijk weg met de gedachte dat we vanavond weer really funny stories moeten aanhoren. ’s Avonds maken Paul en Veronique wraps!

Corpos Atalantis: harde muziek in the middle of nowhere. Buiten slapen is hier geen goed idée: Madelief en Veronique worden vastgevroren aan de boot wakker.

Corpos Atalantis > Chalkis, een tocht van wel 45 mijl waarop Paul zijn loer kwijt raakt. Nadat hij een half uur heeft zitten sippen, besluit de familie Verdonk hem vervroegd zijn verjaardagscadeau te geven; een nieuwe loer! Voor de niet-vissers: een loer is een nep-aas visje. Paul weer helemaal happy en hopelijk vanavond vis!

In Chalkis moeten we een tijdje wachten op brug, die een dag later open zou gaan. Gelukkig was er genoeg te doen: alle winkels dicht. Wel lekker eindelijk gedouched onder de slang op de kade en de Zilver is weer wit in plaats van legergroen.

Dan is Paul jarig. ’s Middags Ossen Koeien en Ezelen met eigen gekozen vingers en‘s avonds gaan we uit eten bij een restaurantje op de kade. Gelukkig kan de serveerster goed Engels en wordt onze bestelling zonder problemen opgenomen (no chicken chicken, no chicken, chicken). Erg lekker souflaki gegeten en Paul zoals hij vorig jaar beloofd had 2 liter ijs naar binnen gewerkt. Dream on Paul, sowieso de volgende keer dat we je zien verplicht! We blijven nog een paar dagen in Chalkis in verband met sterke Noordenwind.

‘‘Ik weet het niet, schiet mij maar lek.’’


En dan: ATHENE!! Met de trein ’s ochtends vroeg vertrokken vanaf het enige treinstation van Chalkis. Het was nog wel even spannend of hij wel echt zou komen.. Eerst gaan we naar de indrukwekkende acropolis, wat echt ongelofelijk gaaf was om in het echt te zien! We hebben nog even stiekem in elkaars arm geknepen, omdat we niet konden geloven dat we er echt waren. Door de pijn en de achtergebleven rode plekken op onze arm, ontdekten we dat het wel echt móest zijn. Fluitend geld verdienen is trouwens mogelijk. Gelukkig was het boven heel erg rustig en smolten we niet weg van de hitte. Dat paarse parasolletje wat we hadden gekocht, was dus eigenlijk overbodig. Oja, Madelief had ook bijna een witte, maar de verkoper rende opeens weg omdat Veronique er aan kwam, die per ongeluk haar groene legeruniform aanhad.

Oké, door naar de tempel van Zeus. Ook hier mochten we gratis naar binnen, want het was nog steeds een feestdag. Paul kreeg een niesbui en nu ligt er één zuil om. Tja, dat heeft vast niemand gezien. Je mocht trouwens nergens aankomen en overal hingen verboden aan te komen- bordjes, maar er was toch ’n kat in overtreding, want die lag lekker te zonnen op ’n stuk zuil. Wie is hier nou asociaal hé?!

Daarna weer verder gelopen langs een rommelmarkt en heerlijk rustig kunnen winkelen. Wat een mazzel! Nog een nieuw vriendinnetje gemaakt van 86 met een enorme zonnebril op haar neus. Ze was ontzettend gastvrij en heeft een passie voor Nederlandse toeristen. Elke keer als we langs haar kwamen, riep ze: ‘’Hollandiaaaaaaa!’’

  

Na een halve dag lopen, maakten we toch even gebruik van onze openbaarvervoerskaart. (We vroegen ons al af waarom we hem eigenlijk hadden..?) Door deze busrit zijn Veronique en Suzanne er achter gekomen, dat er een sterk tekort aan axe is in Griekenland..!

Na een hele dag door Athene te hebben gelopen, kwamen we uiteindelijk kruipend bij ’t station, want we moesten eerst te weten komen óf en hoe laat we naar huis konden. We zijn er nu achter gekomen hoe mensen in de hongersnood zich gevoeld moeten hebben.. Toen doorgekropen naar het eerste beste terras, om souflaki te eten met de plaatselijke katten. Terug op ’t station, hadden we nog net genoeg energie om een spelletje Bullshit te spelen met een honderdtal andere reizigers. Hoe gaan al die mensen in hemelsnaam in die ene wagon passen??!! Dat wordt rennen en duwen alsof je leven ervan af hangt. WIJ LOPEN IN IEDER GEVAL NIET NAAR HUIS.

De terugreis met de trein verliep rustig, op ’n paar kleine incidenten na dan. Het Griekse conducteurtje dat bijna gestrekt op de vloer lag, omdat hij over de maatje 41 voeten van Madelief viel, een overval en een drugsverslaafde, vielen hier natuurlijk niet onder. Een gesprek voeren met een Griekse vrouw die geen Engels spreekt, is trouwens ook echt een uhmmm… piece of cake.

Heel Athene in één dag, Yes we can!! (zelfs op krukken of naaldhakken..)


De volgende dag houden we een rustig dagje in Chalkis om onze arme voetjes te laten herstellen. ’s Avonds gezellig gekletst met onze buurtjes op een enorme jacht en 24/7 personeel in dienst. Vooral onze 4 akkoorden gitaarliedjes zingen ze genietend mee. Als avondeten zelfgevangen vis gegeten! Eindelijk is het gelukt!


Nog een dagje in Chalkis, waar we trouwens blijven tot het einde van de vakantie. Lekker naar het strand geweest; heerlijk in de zon gelegen en gezwommen. Hoera voor de douchehokjes……..


Paul en Joost zijn hier een handel in Kruisnetten begonnen en het is een gat in de markt! Echter werden ze later op de dag opgepakt door de politie, omdat ze illegaal aan het vissen waren.. Bij het aflossen van de borgsom, troffen de verstandigste mensen ook nog Suzanne en Madelief aan. Zij waren een dag eerder opgepakt, vanwege het intrappen van een deur, in een poging een duif te bevrijden. Maar dat ter zijde.


Koken met marjaaaaaaan, koken met marjaaaaaan, KOKEN MET MARJAAAAAAAAAAN!

Chalkis is trouwens een uitstekende plek om je messen te laten slijpen. De politie werkt hier gratis aan mee en ze hebben zelfs openluchtvestigingen!


NASTY Perzik

De laatste avond lekker pizza gegeten. Veeeeeel te veel besteld maar de zwervers en hun hondjes vieren nu feest…. Veronique heeft de hele vakantie op en neer gerend tussen de boot en de kade, om achter de titel van een liedje te komen. Maar steeds was ze nét te laat.. Tot ze op de laatste avond van de vakantie weer ’t liedje hoorde en als een dolle naar de kade rende.. Eindelijk had ze de titel van ’t liedje. Dus zo zie je maar: de aanhouder wint!

Marianne en Paul, super bedankt weer voor deze prachtige ervaring! Jullie hebben ons gered van het Nederlandse depri-weer en daar danken we jullie op onze blote knietjes voor!


Veel liefs en kusjes,

Familie Verdonk!


PS van Joost; het zeilen was supergaaf!