26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  


Leven als een god in Frankrijk!

´t Is weer een tijdje geleden dat jullie een aanvulling op onze site hebben zien staan, maar hierbij maken we het dan weer een beetje goed, hopen we! We zijn ‘gestrand’ in Locmiquelic. Wij, die altijd riepen: “overwinteren, waar is dat nou goed voor!” liggen stevig vastgeklonken aan een steiger en verroeren ons niet meer! Zo zie je maar: niets zo veranderlijk als de mens (lees: de zeiler).


In ons vorige verslag schreven we al dat het behoorlijk kan spoken in de Golf van Biskaje en dat is dus echt zo. Het weer slaat soms in een mum van tijd om: van strakblauwe lucht met windkracht 1 tot zwarte muur met windkracht 7-10. Tot en met windkracht 11 hebben we zelfs alweer over ons heen gehad, maar terwijl we veilig in de haven lagen!


Het leuke van hier ten opzichte van Nederland is  dat het ook weer zo voorbij is: ineens trekt alles weer open en huppetee daar is het zonnetje weer! De temperaturen zijn nét wat hoger dan in Nederland (wel koud dus), maar het grijze winterse weer ontbreekt hier.


We hebben het hier enorm naar onze zin. Na ons hectische vertrek uit Nederland en de tocht vol harde tegenwind e.d. zijn we helemaal tot rust gekomen, heerlijk. We zijn de enige buitenlanders en we hebben het idee dat het hele dorp van onze aanwezigheid op de hoogte is. In de lokale supermarkt (12m2) werden we aangesproken door de eigenaar die wilde weten of wij die buitenlandse ‘bootmensen’ waren en Marianne werd in het dorp aangesproken door een meneer die vroeg of wij bij de hond-met-de-frisbee hoorden. (Meis loopt bijna permanent met een frisbee in haar bek (de risee van het dorp)). Iedereen groet elkaar en we hebben het idee dat niemand hier ooit ´er stevig de pest in heeft´ maar dat zal wel niet zo zijn. Het is soms gewoon beangstigend: we hebben zelfs even gevreesd dat we een keer met volle maan door een uitzinnige dorpsbevolking luid joelend van onze boot gehaald zouden worden om op het dorpspleintje ritueel gestenigd te worden.

Maar tot nu toe is zelfs dat niet gebeurd. (Hoewel we het dorpspleintje hardnekkig het ‘stenigpleintje’ blijven noemen).


Nee, echte avonturen beleven we nu niet (tenminste, als je de gang naar de supermarkt niet meetelt). Meis heeft hier een tof leventje: allemaal strand om op te rennen en wij rennen er maar achteraan!


We hebben op de steiger al aardig wat mensen leren kennen. De meesten komen uit de omgeving van Parijs en hebben hier hun boot liggen, zoals Michèlle en Gérard, die volgend najaar vertrekken voor een 3-jaarse reis naar Nieuw-Zeeland (en terug) en die ook een huis in Loqmiquelic hebben en Brigitte en Marc die hun boot deze zomer in Nederland hebben gekocht, in ‘Katwoede’ (voor Nederlanders beter bekend onder de naam Katwoude). (Ze hebben ook Iemoede, Sjefeninkuh en de Westersjoelde aangedaan). We hebben alweer menig avondje zitten borrelen en dineren en we weten nu aardig wat van de Franse gewoonten.


Zo wordt er dus – telkens als je elkaar tegenkomt – gezoend (de vrouwen dan, de mannen geven elkaar telkens een hand). Op elke wang 1 zoen (in de provincie kan dit oplopen tot 5 zoenen per keer). Dus, kom je elkaar 10 keer op een dag tegen, dan wordt er 10 keer gezoend (maal 2 = 20 zoenen). Het wordt overigens wel op een afstandelijke manier gedaan: de handen worden niet stevig op de schouders gelegd, nee, die worden niet gebruikt en het is vooral de kunst er nonchalant bij te kijken.

Verder worden er diverse malen per dag aperitiefjes genuttigd, uiteraard vergezeld van diverse versnaperingen zoals verse garnalen (die levend in de pan worden gegooid), tot foie gras (waarvan de gans gelukkig al wel dood is). En dan wordt na elke maaltijd natuurlijk eerst kaas geserveerd en daarna eigengebakken appel- peren of pruimentaart. Niet te flauw hoor: zelf maken die taart. En inderdaad: overal wordt baguette bij geserveerd. Hoe machtig de maaltijd ook is: dat brood moet en zal erbij!


Ander kenmerk is: bijna alle Fransen spreken Engels. En goed ook! (En nóg beter na het aperitief, dan spreken enkelen zelfs ineens Duits!). Overigens wordt Nederland door sommige Fransen als Dutchlande aangeduid, waardoor je je niet beledigd moet voelen.


 


Oeps. Boodschappen doen? Da’s lastig, want ons ochtendritueel duurt ongeveer tot 12.00 uur en ja hoor: alle winkels zijn dan gesloten tot 14.30 of zelfs 15.00 uur. De Spaanse siësta is er niks bij. En dan hebben we het niet alleen over de kleine middelstanders, nee, ook de grote bouwmarkten etc. zijn potdicht en niet voor commentaar bereikbaar. (Wij verdenken hen ervan dat ze dan dus allemaal aan het aperitief met foie gras zitten). Het voordeel is wel dat alle winkels ’s avonds zeker tot 19.00 uur open zijn en de supermarkt in het dorp is zelfs elke zondagochtend open.


En nu we het toch over onze dagindeling hebben, wat valt er hier allemaal te doen (als er niet geborreld en getafeld wordt). Je kunt met de ‘Batobus’ naar Lorient: we lopen via het strand naar een ander haventje, stappen daar op de boot en voor de luttele prijs van € 1,25 p.p. (hond gratis) sta je 10 minuten later in het levendige centrum van Lorient met alle winkels die je maar kan bedenken (sinds 2 weken zelfs een C&A!). Of we stappen hier in onze ‘eigen’ haven op een andere steiger op de Batobus en komen dan uit bij de vissershaven waar je heerlijk verse vis kunt scoren (voor een habbekrats Kniertje!).

Of we maken strandwandelingen naar Port Louis (verse mosselen en andere schaaldieren onderweg zelf te plukken en/of te rapen), of via oude vestingwerken (waarin we hagedisjes ontdekt hebben) naar een natuurgebied langs de rivier.


Als onze Parijse vrienden er zijn worden we overal met de auto naar toe gereden: we hebben inmiddels alle watersportzaken en alle doe-het-zelfzaken in de wijde omgeving verkend. En we hebben wat leuke plaatsjes in de omgeving verkend zoals bijvoorbeeld Vannes, een prachtige oude stad.

 


En we zijn stief aan het klussen aan de boot. De stuurautomaat is ondertussen weer uit Nederland teruggekomen en ingebouwd. We hebben praktische rekjes-in-kastjes gebouwd (zie bijgaande foto’s, scroll met de muis over de foto).


Paul heeft eindelijk de tijd genomen de SSB (kortegolfzender) met Pactor modem te installeren met dank aan leverancier Claude voor het leveren van benodigde kopere grondkabels. (Claude is een enorm aardige man, die telkens naar onze boot gereden komt om de spullen af te leveren, maar hij is wel behoorlijk ADHD. Hij stuitert door de boot als een pingpongbal. We zijn 'm gewoon iedere keer kwijt zo snel is ie. Als Paul wat aan ‘m vraagt zegt ie steevast: “no problem, no problem” en ploing ploing, daar kaatst ie alweer tussen vloer en plafond.

En dan ligt naast de haven de ‘Cargo Sentimental’, een restaurant met bar dat tot in wijde omgeving bekend staat enerzijds vanwege de enigszins (aangenaam) gestoorde eigenaar en het lekkere eten, anderzijds vanwege de waanzinnig goede livemuziek elk weekend. De ‘Cargo’ eigenaar is een kunstenaar die het restaurant nu al een paar jaar heeft. Zo het er van buiten al interessant uitziet: aan de binnenkant kom je helemaal ogen te kort. Alle muren zijn volgekalkt met schilderijen met daaroverheen weer schilderijen, opgezette krokodillen hangen te bungelen tussen opgezette fazanten en ballonvissen, al het meubilair is verschillend en ABSOLUUT kapot (echt geen enkele stoel of kruk heeft

bekleding zonder gaten) en dan rent de eigenaar overal dwars doorheen, af en toe wartaal uitslaand en af en toe zich verkledend op het podium springend om met de muziek mee te zingen of spelen. We zijn er met Michèle en Gérard als er een Chileense band speelt. Heerlijke Zuid-Amerikaanse muziek en waar is waar: de eigenaar heeft aan het eind van de avond echt álle voetjes op de dansvloer en er wordt tot diep in de nacht geswingd. (Saillant detail: we hebben escargots gegeten. Tot die avond zagen we elke avond honderden slakken-met-huisjes op straat, je moest er gewoon met hink-stap-sprong omheen. Na ons dineetje-met-escargots die avond in de ‘Cargo’ hebben we geen enkele slak meer gezien. Toeval??


En verder nog het boodschappenavontuur met Kevin: als jullie dan toch willen lachen is dit de gelegenheid. Het begon zo: op een donkere nacht steekt er een storm op. Op het hoogtepunt van de storm waait het 11 bfrt. Als de ergste wind geluwd is gaan we met Meis wandelen en bij terugkomst in de haven zien we een kleine zeilboot zoeken naar een plaatsje. Ze roepen naar ons of we een plekkie weten en we delegeren ze tot achter onze boot. 2 Jongens stappen van boord en bekijken de schade die de boot heeft opgelopen. Wij vragen ze of ze tijdens de storm op het water zaten. Ja, daar zaten ze. Weten ze dan dat het windkracht 11 heeft gewaaid? Nee, daarvan zijn de heren toch wel behoorlijk van onder de indruk. Als twee verzopen katten staan ze naast hun toegetakelde bootje (zijkant beschadigd en zeil kapot) elkaar op de schouders te meppen dat ze dat toch maar hebben gedaan. Wij vinden dat deze prestatie een borrel waard is en nodigen ze uit op de Zilver. Tot 03.00 uur in de nacht wordt er stevig geborreld en Kevin (een brandweerman uit Parijs met schoonouders en aanbepalend bootje in Lorient) biedt aan ons in de loop van de week met de auto naar een grote goedkope supermarkt in Lorient te brengen om daar eens flink inkopen te gaan doen. Daar zeggen we geen ‘nee’ tegen, en we zeggen tegen Kevin dat ie maar moet laten weten wanneer het hem uitkomt. De volgende dag is Kevin terug met z’n vrouw en ze drinken wat terwijl een afspraak wordt gemaakt voor de boodschappen. Wij zeggen dat we wel met de Batobus naar Lorient komen, dat scheelt hem een rit en dan zijn de tassen toch nog leeg. Zo gezegd, zo gedaan en Kevin pikt ons in Lorient bij de landingsplaats van de Batobus op en we gaan naar de supermarkt.  Het is inderdaad de moeite waard: enorm groot en enorm goedkoop en we doen inkopen in het groot en zwaar. Als we bij de kassa staan om af te rekenen zegt de kassadame dat je bij de tray bier die we hebben gekocht, de tweede tray gratis is. Huppetee, ook nog maar erbij, we zijn toch met de auto. Zwaar beladen verlaten we het pand. Alles wordt in de auto gepropt en dan vraagt Kevin of het misschien een idee is dat hij ons bij de vissershaven afzet, omdat de Batobus die daarvandaan vertrekt bij onze haven uitkomt. Dat vinden we prima en we rijden er naar toe. Maar het is zaterdag en de laatste Batobus is daar al vertrokken. Ondertussen hebben we in de smiezen gekregen dat Kevin eigenlijk geen zin meer heeft ons helemaal

naar Locmiquelic terug te brengen (met de boot is het weliswaar 10 minuten, maar met de auto is het een half uur rijden), dus we vragen hem ons in Lorient weer bij de Batobus af te zetten. En daar staan we even later dan. De vracht wordt evenredig over ons beiden verdeeld en de Batobus zinkt nog nét niet als wij er op stappen. Maar aan de overkant aangekomen moet nog een half uur gelopen worden naar onze haven. Als een stel muilezels slepen wij ons tergend langzaam met de hele vracht naar de boot. We doen er bijna een uur over en we zijn gebroken als we aankomen. We hebben voorraad én rugpijn voor de komende weken! En zo zie je maar weer: koop nooit meer dan je dragen kan, loop nooit verder dan je tassen zwaar zijn en geef de koetsier nooit de vrije teugel! (Citaten van Sancho Panza, dank je wel Hansch!).

Paul is op zoek gegaan naar een nieuwe windgenerator. (Voor de oplettende lezer: onze huidige windgenerator maakte onderdeel uit van de stormschade in de Betonhaven in Nederland en levert bijna geen stroom meer). Paul komt surfend op het internet uit in Spanje, waar hij een levendige mailwisseling (in het Engels) begint met ene Eduardo. Paul z’n keuze is gevallen op de Stealthgen D400. Na 2 mailtjes vraag Eduardo zich af of Paul misschien ‘Hollander’ is. Dat doet ons bevroeden dat Eduardo het zelf ook is. En ja hoor: Eduardo heet eigenlijk gewoon Edwin en de mailtjes kunnen in het Nederlands worden voortgezet. Bovendien heeft hij een superaanbieding voor de D400 in de vorm van een showroommodel, dus de zaak is snel beklonken. Weer een klus in het vooruitzicht!


Ondertussen zijn Michèle, Gérard, Brigitte en Marc weer in Loqmiquelic gearriveerd en dit keer tegelijkertijd. Pffft, dat gaan we merken ook: 3 avonden op een rij bereidt ieder om de beurt een maaltijd. Niet te geloven wat een heftige eterijen! Allemaal haute cuisine, maar na 3 dagen voelen we ons als een net iets te hard opgeblazen voetbal. We nemen bijna opgelucht afscheid van elkaar, onder de belofte dat we de komende dagen niet al te veel meer zullen eten!


Maar ja, Sinterklaas wordt toch nog even gevierd door ’s ochtends botenhammen met speculaas te eten (hier speculoos geheten) en Marianne vindt zowaar een cadeautje in haar schoen! Dank u Sinterklaasje!


En nu staan de feestdagen voor de deur met het leuke vooruitzicht dat Paul z’n familie hierheen komt. Omdat ze met z’n vijven komen hebben we een huisje voor ze gehuurd. En wel het buurhuis van Michèle en Gérard. Leuke buren hebben ze dus al!


Rest ons niets anders dan jullie allemaal heel fijne feestdagen toe te wensen, een supergezellige jaarwisseling en een fantastisch 2009, waarin wij weer met nieuwe avonturen op de proppen hopen te komen.

Tot volgend jaar!