26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  


Ankerpret in Noord-Spanje en óp naar Portugal

Viano do Castelo 13-06-2009, inmiddels is de zomer hier vol op dreef.  De temperaturen tussen de 25 en 30 graden dwingen ons een sangriaatje te drinken in de schaduw van onze bimini-overkapping. Pfffff, wat hebben we het toch zwaar: lekkerrrrrr relaxen. We hebben net een heerlijke periode achter de rug in de Spaanse Ria's. We willen jullie niet lastigvallen met alle e verhalen van 6 weken ankerpret. Maar een paar willen we wel kwijt, uiteraard vergezeld van wat kiekjes.


We gaan verder waar we met ons vorige verhaal zijn gestopt: in Cedeira. Een mede-ankeraar is een motorboot met gigantische afmetingen en 4 man bemanning aan boord. Af en toe komen we ze bij de landingsplaats van de bijbootjes tegen en maken we een kort praatje met de kapitein van de boot. Een dag later komen we de eigenaar tegen, waarvan we dachten dat het een echte Spanjaard was die ongelofelijk goed Engels sprak. Hij blijkt echter uit Saoedi-Arabië te komen en heeft de boot ‘voor een prikkie’ kunnen kopen omdat ie brandschade had. (Dat ‘prikkie’ zal toch wel in de miljoenen lopen denken wij). Wij geven hem direct de bijnaam ‘de oliesjeik’.

Als we met de bijboot langs scheuren worden we aan boord uitgenodigd. Meis mag ook aan boord, want de vriendin van de oliesjeik heeft ook een hondje bij zich. Meis vindt het allemaal prima en terwijl wij aan ons drankje nippen, vraagt de oliesjeik aan ons of het goed gaat met een hond aan boord. Terwijl wij hem enthousiast en overtuigend vertellen hoe voorbeeldig Meis zich aan boord gedraagt, zien we Meis opstaan, nonchalant naar een Perzisch tapijtje lopen dat op het achterdek ligt en een enthousiaste en overtuigende plas van zeker 2 liter over het tapijtje doen. Over genante momenten gesproken……. We bieden duizend-en-één excuses aan, maar de oliesjeik vindt het allemaal geen enkel probleem, moet er zelfs om lachen en schenkt ons glas nog eens vol.



De volgende dag wandelen we met Meis door het dorp. We komen een fietser tegen die met piepende remmen voor ons tot stilstand komt. Hij kijkt ons aan en vraagt of wij ‘de Hollanders’ zijn. We herkennen ineens de visser die ons enkele dagen geleden heeft voorzien van de rode poon en de kabeljauwen. We moeten onmiddellijk met hem mee naar huis voor een kop koffie (‘nee’ is geen optie) en we worden aan de hele familie voorgesteld, die in 3 appartementen boven elkaar woont. Niemand spreekt een woord over de grens, dus ons Spaans gaat met sprongen vooruit. We krijgen ook nog eten, worden zo ongeveer aan de hele buurt voorgesteld, moeten nog een strandwandeling met ze maken en mogen eigenlijk niet meer vertrekken. Als we eindelijk buitenstaan, mogen we nog niet weg: in de garage ligt een versgevangen visje, een zeepaling van 1.25 m en dat móeten we meenemen. De komende dagen staat er vis op het menu. We nemen afscheid van ze met de belofte dat we ze met ansichtkaarten op de hoogte zullen houden van onze reis. Wat een aparte ontmoeting was dit weer!


We varen verder naar Ria de Ares, bij Coruña, waar we tijdens de tocht een scheur in ons grootzeil ontdekken. We gooien ons anker uit bij het dorpje Ares en gaan op onderzoek uit waar we het zeil kunnen laten maken. Daar dus niet: helaas moeten we het prachtige ankerplekkie verlaten om een stukje verderop naar de marina in Sada te gaan. Na 4 weken aaneengesloten ankerpret, moeten we de Zilver weer aan een steiger vastknopen, jammer! Het regent overigens dat het giet en we leveren een drijfnat zeil af bij de zeilmaker. Het is allemaal geen probleem: “mañana” is het klaar. (En tot onze grote verrassing klopt dat: ons zeil is de volgende dag keurig gemaakt). We raken aan de praat met onze overbuurman aan de steiger, een Ier met een hoop droge humor. We nodigen ‘m uit voor een hapje eten en een drankje. Nou, we kunnen jullie vertellen dat alle verhalen over alcohol drinkende Ieren waar zijn: hij neemt zelf al wat wijn mee en dat blijkt geen overbodige luxe. De avond duurt tot in de vroege uurtjes van de volgende ochtend en onze lachspieren zijn in topvorm.


Verder naar het zuiden maar weer: via Ria de Corme y Lage naar Ria de Muros. Als we in alle vroegte vertrekken staat het zonnetje al heerlijk te parelen aan een blauwe lucht, maar dat zal niet lang duren. We komen in een dikke, dikke mist terecht. De radar wordt aangezet, maar zelfs dan nog hebben we een ‘close encounter’ met een grote vissersboot die binnen 10 seconden levensgroot voor ons opdoemt en 10 seconden later weer in de grijze massa verdwenen is. Het is 13 graden in de mist (we hebben onze truien weer aangesjord) en het waait een windkracht 6 van achteren. We vangen op de marifoon een weerbericht op van Finisterre Radio: zicht bij Finisterre: ‘zero’, zicht overige gebieden: ‘minder dan een halve mijl’. Oeps, als we hier al niks kunnen zien in deze mist, hoe moet het dan zijn als het zicht ‘nul meter’ is? Lang leve de radar en AIS! Maar na 5 uur blijkt dat Finisterre met ‘visibility zero’ bedoelt dat er géén mist meer is. Net vóór Kaap Finisterre zien we ineens weer land naast ons en het zonnetje zorgt ervoor dat onze truien snel weer uitgaan. We arriveren in Ria de Muros en och, och, och, wat is het toch prachtig hier!

De volgende dagen vermaken we ons in heerlijke temperaturen met zwemmen, inkopen doen, het dorp (stadje?) verkennen en een bergwandeling met een leuke ontmoeting met een Galicische boer die ons zijn beste vrienden met krulstaart in de stal laat zien en schilderijen met foto’s van schepen waarop hij vroeger heeft gevaren. Wat zijn de mensen toch hartelijk hier! Muros is overigens een prachtig stadje (dorp?) met een soort medina: kleine steegjes met trappetjes en togen en bogen, erg mooi. En mocht het nog niet genoeg zijn dat bijna elke dag een groepje dolfijnen de baai komt ingezwommen: Paul heeft op een avond een prachtige ontmoeting met twee spelende otters! Alweer een prijs in de loterij gewonnen!

We maken kennis met een Engelse mede-ankeraar, de Kismet. Even later arriveert ook de Gung-ho op de ankerplek, en voordat je weet staan er weer eet- en borrelafspraken in het verschiet.


Op een avond zijn we bijna onze Zilver kwijt. Als we op de kant staan om met de bijboot naar de Zilver te varen, zien we een dichte mist naar binnenkomen. Binnen 1 minuut is de Zilver in de mist verdwenen. Terwijl Marianne nog nét een foto kan nemen en blijft wijzen naar de plek waar ie moet liggen, manoeuvreert Paul de bijboot in die richting. Als we dichterbij komen zien we ‘m gelukkig weer. Het is een prachtig gezicht: de mist waar af en toe de flarden van de lichten van Muros doorheen komen.



Voor de komende dagen wordt zuidwesterstorm verwacht, dus we leggen de Zilver de volgende dag wat dichterbij de kaai, zodat ie meer beschut is voor de harde wind en de bijbehorende golfslag. Het is een superplek om een storm uit te zingen: de Zilver ligt als een blok terwijl we op het metertje 38 knopen (windkracht 8) voorbij zien komen. We slapen als een roos totdat Marianne wakker wordt van een klapperend zeil vlak naast ons. We kijken naar buiten en zien dat een mede-ankeraar, een grote catamaran, van het anker is geslagen en in paniek raakt. We zien dat ze de Kismet op een haar na raken en de volgende dag horen we dat ze ook ons op een halve meter na hebben geraakt. Pffft, daar komen we weer goed vanaf.


Als de golven in de Atlantische Oceaan wat zijn geslonken van de storm, nemen we afscheid van de MCC (de Muros Cruising Club met als leden de Gung-ho, de Kismet en onze Zilver) en zakken weer verder af via Ria de Pontevedra (die we niet te ver invaren en waar we binnen een half uur achtereenvolgens een lijn en een plastic zak in onze schroef krijgen en ’s avonds op VOLUME TIEN van de stranddisco mogen genieten) en Ria de Vigo varen we Spanje uit en Portugal in. Zigzaggend om ontelbare vissersvlaggetjes arriveren we in Viano do Castelo waar we verwelkomd worden door de havenmeester die onmiddellijk zegt: “Zilver, I remember you: you have been here before”. Hij kent ons nog van 5 jaar geleden, da’s echt knap! We vinden het leuk om weer in Portugal te zijn, het is hier echt weer compleet anders dan Spanje. Of we de taal nog onder de knie krijgen weten we niet, want het valt behoorlijk tegen ons versgeleerde Spaans om te zetten in de Portugese woorden en nasale klanken. Ach, we hebben de tijd. We genieten op de terrasjes van de gal?u (dubbele koffie met melk uit een groot glas à 0,60 tot 0,80 eurocent!), de verse vis die hier echt voor een prikkie te koop is en de temperaturen die oplopen tot de 27 graden. Laat ons maar schuiven!