26-08   02-08   20-06   23-05   02-2010   20-11   29-08   04-08   16-06   14-05   23-04   02-03   01-2009   07-12   24-08   06-08   05-2008  


Nog meer werk aan de boot en dan vertrekken!

Hellevoetsluis 06-08-08, we hebben wat tropenweken achter de rug. Ons huis is inmiddels verhuurd, Marianne's moeder is verhuisd (kwam er ook nog effe bij) en de Zilver was nog steeds mastloos. In Stad aan 't Haringvliet lag onze trots. Kabels doortrekken, verlichting doormeten, nieuwe windset monteren, alles een beetje opppoetsen (nou ja, de lijnen zijn nog steeds allemaal groen en ze zitten toch echt niet allemaal aan stuurboord). Nog even de manchet van de mastvoet controleren (een rubberen ding dat onder aan de mast zit en moet voorkomen dat onze boot vol regenwater loopt) en ja hoor, het hele ding scheurt spontaan doormidden. Bandenplaksel hielp echt niet meer (hoewel we op dat moment toch de immense neiging kregen solutie te gaan snuiven).


Ja, daar sta je dan in Stad aan 't Haringvliet (gehucht in 't Haringvliet zou een betere benaming zijn). Geen internetverbinding, geen auto, kapotte mastmanchet. De solutie toch maar ver weg opgeborgen en alle mogelijkheden overwogen. De volgende dag via Wiebe (dank je wel) erachtergekomen dat in Brouwershaven een manchet te koop is, een auto gehuurd en scheuren maar. Voilà: voor alles is een oplossing! De mast wordt eringetakeld en we zetten direct alles goed vast want er is storm voorspeld.


En dan alle afscheiden die we nemen van onze familie en vrienden: allemaal errug gezellie maar sommige laatste zoenen zijn toch erg moeilijk! Ieders angst dat wij aan scheurbuik zullen gaan leiden wordt rijkelijk gecompenseerd door de vele ananassen, komkommers, sinasappels, appels, kruidkoeken (zijn die ook tegen scheurbuik?): allemaal bedankt!!



We hebben nog een giekprobleempje: een lijn is erin geschoten en we moeten nog een list verzinnen om 'm er weer uit te krijgen en helemaal boven in de mast weigeren het navigatielicht en het ankerlicht te branden. O ja, en de stuur- en bakboordverlichting voor op de boot doen het ook niet. Het gaat allemaal fantastisch (grgggrrrmknrsssch)! Paul wordt de mast ingehesen, blijft ongeveer 1 uur in de nok hangen (ondertussen is het natuurlijk gaan regenen) en komt dan met de complete navigatieverlichtingset weer benedendeks aan. Alles klopt: de stroomvoorziening, de lampen zijn niet kapot en het zat allemaal goed gemonteerd. Maar de verlichting doet het niet. Binnen wordt de complete elektrische goocheldoos opengetrokken en er wordt gemeten, gevloekt, getierd, geraasd en nog doen die klerelampjes het niet. Rust is wat hier nodig is. We gaan de haven uit: met of zonder ankerlicht, met of zonder gehesen grootzeil, met of zonder navigatielampen (het is toch overdag). We vertrekken uit Jachthaven Atlantica (Angélique en Alexander bedankt voor de gastvrijheid!) en zeilen (JAAAH na 2 jaar niet op de Zilver gezeild te hebben) naar een ankerplaats bij Stellendam. Fluitend zeilen we westwaarts en Marianne zwaait ondertussen de pollepel in het kombuis. Totdat het spontaan een lekkere windkracht 6 wordt en de provisorisch neergezette nieuwe kaartenplotter (soort TomTom) bijna overboord vliegt. Zou toch zonde zijn! Met een snoekduik grijpt Marianne de apparatuur terwijl Paul uit volle borst het Wilhelmus begint te zingen en tegelijkertijd zijn bord eten leeg eet. Hij kon al niet zingen, maar nu met die hete aardapel in zijn mond klinkt het helemaal niet. We slapen onze 1e nacht voor anker weer als Doornroosje en de zotte zeerover. En ja: ankeren is de remedie voor alle problemen: de volgende ochtend wordt het lijntje door de giek getrokken, het mysterie van de mastverlichting en de navigatieverlichting wordt opgelost en we zeilen naar Hellevoetsluis voor de laatste inkopen en waterinname.


Als de weergoden ons goed gezind zijn vertrekken we richting België/Frankrijk: we zijn er klaar voor! Maar vooralsnog liggen we dan nog steeds te wachten op dat goede weer. Het is zondag 10 augustus en de windverwachting is 7 zuidwest. En zuidwest is nou nét de kant die we uit willen gaan.

Tja, het is nu 12 augustus en de wind is nog steeds niet gaan liggen. Inmiddels liggen we voor anker in de Betonhaven, één van de voormalige werkhavens van de Deltawerken. De wind is flink aangewakkerd en staat nog steeds zuidwest. De meteorologische dienst geeft windwaarschuwingen aan tot en met kracht 9 Bfrt. Ons windmetertje slaat dan al vrolijk 36 knoopjes uit, het lijkt wel de kop van jut.

Om maar een aantal citaten van Zeeuwse vissers (die we op de marifoon hoorden en die toch echt wel wat gewend zijn) te gebruiken: "Misschien moeten we in windmolens gaan investeren", "Het weer is bar en boos" en "Het is hier gelijk ene achtbaan". Omdat inmiddels windkracht 10 in regenbuien wordt voorspeld zijn we verkast naar een steiger in de luwte. Daar liggen we dan, in ons eentje in een pikdonkere nacht, alleen het huilen van de wind en het slaan van de touwen tegen de mast vergezelt ons. De kop van jut wordt overtroffen, we meten windstoten van 56 knopen (dat is een windkrachtje 11). We liggen aan 6 landvasten en 4 rubberen schokbrekers vast om de grootste klappen op te vangen en wachten de nacht af. Het worden 2 dolle en dwaze nachten, 2 landvasten bijna doorgeschuurd, ons Nederlands dundoek aan gort en de windgenerator kapot. De steiger is bij tijd en wijle niet meer begaanbaar: de golven slaan en schuimend overheen en het plankier golft als een boze slang.

De avond voor de storm was het gelukkig even rustig, eigenlijk de eerste keer sinds anderhalve week. Meteen maar mosseltjes gekocht, veel knoflook en een eigengemaakt bierbroodje. Lekker smullen.






14 augustus heeft Marianne een heerlijke Mon Chou taart gemaakt omdat het kapiteintje weer een jaartje erbij mocht schrijven.



Frankrijk

Duinkerken, 17-08-08, 

We hebben geprofiteerd van een zuidooster (windrichting) die een dag aan zou houden. We speren als een dolle richting het zuiden, heerlijk om weer eens op onze Zilver met vol tuig op zee te zeilen. We liggen nu in Duinkerken, Frankrijk te wachten op onze volgende window. De verwachtingen zijn weinig hoopgevend: zuidwest 5, 6, 7. De windsterkte is geen probleem maar de RICHTING. We willen naar het zuiden!!


Duinkerken, 18-08-08,

We blijven maar een nachtje langer, het regent als een dolle en voor morgen staat zuidwest 8 op het programma. We gaan het stadje eens onderzoeken en kijken of er een internetcafe is waar we de site kunnen updaten.

Duinkerken, 19-08-08,

In de middag horen we allerlei vrolijke toeters en sirenes gaan, je weet wel, die ze bij Koninginnedag ook gebruiken, maar dan zonder oranje. Deze zijn afkomstig van de Duinkerkse vissers. Al gauw blijkt dat het niet gaat om een leuk gezellig feestje, maar de vissers bouwen de haveningang dicht, ze zijn aan het STAKEN. We zitten als guppies in een goudvissenkom gevangen, Marianne loopt gauw naar de havenmeester om te vragen wat er aan de hand is. De goede man wist nog nergens van en belt naar de vissersinstantie en deze bevestigt de staking. Gelukkig staat de wind verkeerd, maar hoe lang ze blijven staken weten we nog niet. Afwachten maar.



Het eigenaardige is dat 2 uur later de blokkade wordt opgeheven, omdat er te veel wind is

(althans volgens de woorden van de havenmeester).  Misschien gaan ze nog staken, het is voor iedereen een raadsel. Later in de middag drinken we aan boord van een Amerikaans schip een borrel, waarbij we kaarten en pilots uitwisselen. Andrew, de eigenaar van het schip, is de Atlantische oceaan overgestoken met 2 van zijn maten en een hond, van New York naar Noord Frankrijk in 32 dagen. De tocht duurde langer dan gepland, omdat ze orkaan Bertha moesten ontwijken.


Duinkerken 20-08-08,

De windverwachting geeft aan dat er een gaatje is op zaterdag: west ruimend noord, windkracht 2 tot 4. Tja, de windrichting is OK, maar windsterkte is eigenlijk te weinig. We lijken wel boeren, altijd maar klagen over het weer. Kom we pakken er nog maar een op, PROOST.

Marianne heeft haar eerste boek uit (heeft er nog een stuk of 80 in de kast staan), 831 pagina's John Irving met de titel "Tot ik jou vind". Gefeliciteerd, Marianne.