20-07   06-2013   8-09   20-07   20-06   05-2012   21-09   13-09   25-08   23-07   19-06   05-2011  

Turkije, de kust van Bodrum tot Finike en terug 20-7-2013


  


We liggen nog een aantal dagen in Kalimnos, aan de lawaaierige maar gezellige stadskade aan de zuidkant van de haven. We wachten hier op onze vriend Andy. Het is geen straf hier om te liggen en we hebben toch nog een aantal dingen te

regelen. Bijvoorbeeld vinden we de alcohol en het hondenvoer schrikbarend duur in Turkije. En we vinden dat we beide nodig hebben, dus nu even flink wat inslaan. En Jantje moet haar jaarlijkse vaccinaties krijgen, dus we moeten op zoek naar een dierenarts. Een flukse wandeling brengt ons bij dierenarts Stefania, nt naast het lokale voetbalstadion. Jantje gedraagt zich kranig en wordt beloond met de flukse wandeling terug. En we moeten natuurlijk lekkere visjes eten, want die zijn hier spotgoedkoop.

Op foto 1: Kalimnos is het sponzeneiland van Griekenland: in de ochtend liggen ze allemaal te drogen op het plein.

En op foto 2: 'meneer pastoor' zal en moet de klok luiden, al moet hij ervoor over het dak van de kerk lopen. Heet dat dan op orthodoxe wijze, of juist op onorthodoxe wijze?





 

Het water aan de kade in Kalimnos is zilt, ondanks dat er een drinkwaterlabeltje bijstaat. We weten dat nog van vorig jaar: nadat we de tank hadden gevuld kwamen we erachter! Nu hebben we een nieuw drinkwaterwaterpunt gevonden bij het toeristenbureau (50 meter van ons vandaan). Kosten: 5 eurcents de liter, dus lekker vers water aan boord. Wel effe sjouwen met jerrycans, maar onze Rolser (jawel, zo'n trekboodschappenwagen voor oude dames) is een uitkomst. 40 Liter per keer!

 

We maken met z'n drien heerlijke wandelingen als de zon achter de berg kruipt en dat is al vroeg, want we liggen tegen een bergrug van enkele honderden meters. De wind zet de komende dagen aan, tot 8 Beaufort. Nu nog alleen met de veerboot Andy ophalen in Mastikhari.

We motoren van Bodrum richting de zuidkaap voor een mooi ankerbaaitje genaamd Knidos. We schrikken ons een petje als we aankomen: we zien door de masten het bos niet meer. Overal Gulets (houten Turkse zeilboten) en die jongens zijn groot met hun 2 tot 3 masten. Als we maar een plekje vinden, want het vlees moet vanavond op de BBQ. Na wat zoeken vinden we een prachtig ankerplekje, een beetje krap maar OK. We liggen nt als we overal de motors horen starten van de grote jongens. Aha, ze gaan allemaal weer weg: ze moeten natuurlijk voor het donker thuis zijn. Zo hebben we toch nog de baai voor ons zelf en natuurlijk een overheerlijke BBQ.


 



Volgende stop is Datca, een klein stadje waar we op zoek gaan naar een nieuwe simkaart voor internet. Onze huidige kaart werkt niet meer, wegens een system crash: we zijn al 4 dagen uit de lucht. Vreemd, dan maar op zoek naar een andere provider.

Zoals vele Grieken Engels praten, praten hier vele Turken Duits, dus dat is ook lekker makkelijk. Marianne is natuurlijk weer druk bezig om basic Turks te leren en het gaat haar niet slecht af. Wat mezelf betreft: ik (Paul) krijg ze niet geheel vloeiend uit mijn strot.



 

 

Na een stevige tocht, met een uithaler van heel veul wind, zijn we in Marmaris aangekomen. We willen hier onze Ipad laten registreren, want een buitenlandse Ipad, Iphone of  internet phone moet geregistreerd zijn, anders wordt ie geblokkeerd. Dus zouden we eerst naar het belastingkantoor moeten afreizen (kosten voor registratie 100TL) en dan weer naar de telecomshop (EVEA) terugmoeten om het te activeren. Daar hadden we geen zin in.  Dus we hebben maar een modempje gekocht waar de simkaart in past en ....... het werkt!  Voor de stadshaven is een zeer goede ankerplek op een metertje of 12 diep en met het bijbootje ben je in een minuutje aan de kant

 



Na wat ankerplekjes en zware zeegang te hebben bezocht komen we in een wat rustiger gebied, de baai van Goek en Fethiye. Hier liggen prachtige eilandjes met hl vl ankerplekjes, hier komen we zeker terug met onze volgende gasten.

Het grappige is dat hier 's avonds vissertjes langskomen om hun dagvangst te verkopen, maar ook de ijsboer komt zich melden om een lekker roomijsje aan te bieden. Je betaalt wel de hoofdprijs voor een Cornetto, maar daarvoor helpt hij wel bij het aanleggen.

In dit gebied wemelt het ook van de Gulets, hele grote charterboten (tussen 20 en 50 meter lang), die allemaal met 1 of 2 lijnen naar de rotsen liggen. Dus wij doen dit ook. Andy is natuurlijk keer op keer de klos: hij mag met het bijbootje de lijnen aan een geschikte rots vastmaken.

Als strategische eindstop voor Andy kiezen we Finiki uit: vandaar uit gaat er een bus voor 10TL richting Antalya. Dan hoeven wij niet helemaal die kant uit te varen. Nu is die kant uit geen probleem, maar de mooiste ankerbaaien hebben we gehad en terugvarend hebben altijd de (westen)wind tegen. En daar hebben we een hekel aan! Hier nemen we afscheid van Andy, waarmee we een fantastische avontuurlijke tocht hebben gemaakt en wachten we op Marcelle en Mike.


 



De bijdrage van Marcelle en Mike: Turkije door een caleidoscoop


Turkije is een van onze lievelingslanden mooi, gezellig en goed eten. Nu hebben we de kans gekregen om het land opnieuw te ontdekken. Nog nooit zagen we de Turkse landschappen zo groen en bosrijk. We kwamen op plekken die je niet bereiken kunt, behalve als je met een boot komt. En zo zagen we de mooiste baaien, boven en onder het water. Het licht helder, de natuur stralend, de cuisine verrukkelijk en goed gezelschap: Marianne, Paul en Jantje. Onze vakantie aan boord van de Zilver is een caleidoscoop van samen zijn, dingen doen, zien en beleven.

Het begint met Jantje die ongeremd op ons af vliegrent als ze ons herkent in de haven van Finike. En het wandelen met Jantje, haar wakker fluiten om haar ’s ochtends vroeg uit te laten of haar uit bed plukken voor een stukkie avontuur. En vooral zo tegen het einde van ons verblijf, Jantje komt ons ‘s ochtends uit bed halen voor een hapje kuierlatten.






  

 

 

 

 

 

En dan het eten. Van de Turkse ijsjes tot Hassan’s meze, vissoep en halva, onnavolgbaar en onvergetelijk, en natuurlijk de pepers waarvan de tranen je in de broek schieten. En de spontane lamsrollade met een groentenstoofschotel op de BBQ. Vergeet niet de tip van onze Turkse buren: pide in Gocek. Drie keer een meter was wel voldoende maar niet genoeg voor echte lekkerbekken. Of Mike’s en Marianne’s ontdekking van ayran. En Celleke die uit haar plaat gaat in een Turkse supermarkt tot culinaire vreugde van een blij personeelslid. En natuurlijk de lekkerste kippedurum wegkoppen op een mistig terrasje op het pleintje in de bazaar. Turkse maaltijden maak je samen, yoghurt kloppen, knoflook choppen en het zaakje bij elkaar tossen. En de kers op deze taart: verrukkelijk Indisch eten van Marianne.

 

 

En het zwemmen en snorkelen, zoals bij Kekova dat twintig eeuwen geleden onder water is verdwenen, waar we als onderwatersmurfen over perfect plaveisel waterwandelen en de eeuwenoude architectuur, waaronder een halfbehouden oven, bewonderen. Sowieso het samen snorkelen en je snorkeloogjes uit kijken naar een vissige en schelpige H-rots naast de diepste afgrond en de mooie vissen bij de kloof waar we onder een rotsbrug door zijn gezwommen.

 



Of de jacht op souvenirs, een tapijtje in Kas, het leren brood bakken op Turkse wijze in het broodbaaitje, en naar een echte kapper, een barbier, gaan. En de avonturen onderweg. Schildpad spotten en het verschil tussen een rots en een eiland uit de doeken krijgen op de choppy waves, zodat je een banaan recycelt tot milkshake op de punt in de golven. Jammer van dat visnetje dat kwijtraakt, maar leuk dat we een tapijtje op het strand vinden. En je verstand vergapen aan drijvende zetpillen van 30 miljoen, waar hele vrachtwagens proviand aan boord worden getost als de eigenaren een dagje aan boord dreigen te komen.

 

En vooral het heerlijke zeilen, de mooie vlinders en een oude tuin met stapelmuurtjes en een afgebroken pomp, waar iemand weer in aan het werk is. En genieten van goed gezelschap. Heerlijk met Marianne bijkletsen, palaveren en filosoferen, met Paul een biertje pakken onder het bladerdak op het terras, een uurtje samen klussen aan de boot, gezellige tips van Turkse zeilers. Op de bloedhete, zondoorstoofde middagen heb je de neiging in een vergiet te gaan liggen uitlekken, en wat zegt Marianne? “Ik heb het koud.” Hoe het ook zij, gezellig met elkaar, met muziek en raki onder de sterrenhemel op het dek.


Captain Jantje and her crew

Set sail from Kalymos on ventures new

With Pieter Paul Willems and Marianne too

Plus Andy and the spirit of the beautiful Curly Sue


They sailed the Zilver sailing boat across the foaming sea

And slept in secret harbours within the mountains lea

They out-stared mystical goat herds on the highest mountain slope

And sampled of its delicacy with which Marianne could not cope.


They crossed the minefields of Bozum Buku where the feared wild donkeys roam

But they stayed always together and never thought of home

They stopped the evil Saddam casting Frenchies to sea at night

By pleading for his mercy and to understand their plight


Paul fought the mighty telecoms tribe, and their feared god Avea

On the dusty shores of Marmaris,  he charged and  cried "Oh Yeahhhh"

And with the dongle prize in hand they fled the telecoms land

And sailed with haste and happiness, the trusty little band.


Landfall was made at Ekincink , they sought refuge in the bay

And we're greeted by Ninja Schildpad that did not bar their way

They made safe landing in the surf that crashed upon the shore

Except for Andy who fell flat that made them all guffaw!


Now well refreshed they ventured on, to secret hidden coves

Where they searched for the invisible restaurant on the track of donkey hooves

Befriending local fishermen they feasted well that night

But when they awoke they saw that those around had suddenly taken flight.


What had caused the sudden panic they cared not to stay and find out

As Marianne had spied sea monsters when diving with her air spout

But once at sea they sensed another, high up in the rigging

A cicada stowaway was seen that charmed with its singing.


Easterly, more easterly they fled the gulet hoards

Who sought out the happy travellers, coming so close that they might board

So a mighty effort was needed and they made a huge big dash

And finally found a refuge in the harboured named Kas


Then sailing on, the sarcophagi they saw along the coast

Until they came across the anchorage they really loved the most

The beauty of Kerkova Roads was where their anchor lay

Till they sailed for their destination, the mysterious Finike


Oh Yeahhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!


THANKS ANDY

(Prachtige bijdrage van onze vriend-aan-boord Andy Mills).