20-07   06-2013   8-09   20-07   20-06   05-2012   21-09   13-09   25-08   23-07   19-06   05-2011  

Van Limnos tot Léros 25 juli 2012

We merken dat de wind ons hier beter gezind is dan aan de Ionische kant. 9 Van de 10 keer staat er een noordwester wind, variërend van 3 tot 6 bft. In deze fotosessie zakken we af van de Eastern Sporades, via Limnos, Lesbos, Khios en Samos richting de Dodecanese. Via Nisos Arki, Patmos, Nisos Lipso tot waar we nu zijn, Nisos Léros. 5 Augustus komen onze eerste gasten aan op Kos, 25 mijl hier vandaan.

Met dank aan de fotograaf van de Giovanita, Hans of Anita, voor het mooie kiekje van onze Zilver. We vertrekken hier van het meest westelijke dorpje Sigri richting de zuidkust van Lesbos, na een aantal dagen heerlijk op anker te hebben gelegen en een bezoek te hebben gebracht aan het mooie museum van het versteende woud, waar het ontstaan van Lesbos wordt omschreven.




BRRRR, die wil je niet in een donker steegje tegenkomen (die tand bedoelen we dan en niet Paul). En nee Paul, voor deze jongen hoef je niet meer bang te zijn, die is al miljoenen jaren geleden uitgestorven: dit is maar de versteende onderkaak van de Dinotheer, de voorganger van de olifant. Natuurlijk met dank aan het Natural History Museum of Lesvos Petrified Forest.

Aangekomen in Plomarion worden de plannen gesmeed om samen met de Giovanita een autootje te huren om Lesbos te bezichtigen. Het is een flink eiland, dus we maken er maar 2 dagen van. Eerst naar de meest beroemde Ouzo familie distilleerderij BARBAYANNI. Even een flesje of 2 inslaan van dat goddelijke anijsdrankje en natuurlijk een handtekening van de huidige eigenaar (jawel: vijfde generatie) op de doos. Zeker de moeite waard om even langs te gaan. Er is genoeg te zien op dit eiland, te veel om op te noemen. Twee drukke dagen, nu is het tijd voor een siësta. Ruim jij het tafeltje af? Parrakalo!

Nee geen paniek, dit is niet de Zilver, maar wel de nachtmerrie van iedere schipper. Voordat je de baai bij Sigri invaart kom je eerst langs dit aparte baken. Laten we hier maar niet ankeren!

Sigri, Griekse windmolen.

"Hé Marianne, staat onze Jan daar voor het raam?" "Nee gekkie, dat is nou een geit!"

Even een vlekje wegwerken! We lagen nog maar net aan de kade of onze vriendelijke vissersbuurman vraagt of Paul zin heeft mee de netten te gaan binnenhalen. Na 2 uur kwamen ze terug met hun vangst: van gevaarlijke scorpioenvis tot octopus, zeebrasum en een zeer kwaaie pijlstaart inktvis die zijn potje inkt recht in het gezicht van de visser spoot. Paul werd alleen op zijn been geraakt (de lafaard). Met dank aan de visser voor de foto en natuurlijk voor de hééééérlijke vis. Paul is weer een ervaring rijker (en ons vissertje ook, denken we). Sterk spul hè, dat Fisherman's Friend?

 

In Plomarion tref je achter de toeristenfacade mooie tafereeltjes aan. Voor de oplettende kijker: hoe kom je door de voordeur?

 

Lesbos, Agia Paraskevi. De in orginele staat teruggebrachte olijfoliefabriek, een prachtig en leerzaam museum. Helaas zijn we weer de enige bezoekers. Het gaat niet goed met de musea in Griekenland.

 

Overal in Griekenland zie je bruine wegwijzers, die aangeven dat er iets van historische waarde te zien is. Met ons huurautootje zien we weer zo'n bord: een warmwater bron, die willen we wel bezoeken. Na een lange afdaling over verharde en onverharde weggetjes komen we aan. Nu nog op zoek naar het bad. De prijslijst vinden we al snel, dus het kan niet meer ver zijn. Uiteindelijk vinden we het badhuis, maaaaaar helaas geen water. Of ja, toch? Een bruin stroompje van een centimeter breed met inderdaad warm water en een .... leeg vies bad. 't Stinkt er ook een beetje. Anita neemt de boel ontsteld in ogenschouw. Misschien zijn ze aan het renoveren of misschien zijn ze gestopt. Ach, het geeft ons en al die andere toeristen die er voor niets heerijden weer iets om over te praten.

Khois, Ormos Kamari.  Samen rustig voor anker, terwijl wij met Manuela en Theo van de Beloega op het terras aan de waterkant zitten te keuvelen. Jantje maakt ondertussen het strand onveilig met een andere zo-gek-als-een-schup-hond.

Van Khois zijn we richting Samos gevaren naar het stadje Karlovasi, waar we een schommelde nacht hebben gehad vanwege de golfslag die de haven binnen liep. De captain himself staat hier als een soort visserweduwe te koekeloeren waar die golven toch vandaan kwamen.

 

Samos is een groen eiland met vele blauwe ankerbaaitjes. Met zo'n uitzicht ga je toch vanzelf de Sirtaki dansen?

 

Samen met Manuela en Theo huren we weer een autootje. Het is wel grappig als je op de eilanden een auto huurt: de tank is altijd leeg (het lichtje van de reserve is vaak al aan). Altijd spannend als je wegrijdt: halen we het of halen we het nét niet tot het tankstation? We drinken een bakkie op het terras van een panaramarestaurant, waar de eigenaar (voor de kijkers thuis: de man met de gulle zwaai) ons erg gastvrij ontvangt!

Van Samos naar Arki, in de baai van Marathos aan een meerboei. De boeitjes zijn daar neergelegd door de drie restauranteigenaren in de hoop dat je dan bij hen komt eten. Overigens zijn de restauranthouders ook de enige bewoners op het eiland als je de geiten niet meetelt. We hebben trouwens het gebied van de Sporades verlaten en we zeilen nu tussen de Dodecanese eilanden.

Patmos, Grikou. Havenkunst?

Jantje en Mariantje komen terug van de ochtendwandeling. Veel van de kleine eilanden hebben prachtige wandelroutes. Alleen in de ochtend of in de avond maken we lange wandelingen met Jan. Zij heeft daar geen probleem mee: met die hitte overdag ligt ze - als een echte Griek - lekker binnen te dutten.

Bedankt voor de elektra! Of moeten we hier bidden dat ie het blijft doen?

 

Skala Patmos. Het lokale busbedrijf wordt gerund door een familie, pa en zoon, en die hadden absoluut geen probleem met Jantje aan boord van de bus. Zoals jullie misschien wel weten, mogen er geen honden of andere dieren in het openbaar vervoer of de taxi. Da's jammer, want dat beperkt onze actieradius in het binnenland. Maar vandaag niet, jippie! Voor € 1,50 per persoon worden we naar Skala gereden en daarna naar Chora, waar we ondermeer het beroemde klooster van Sint John bezoeken.

Nisos Lipso, heerlijke ankerplek tegenover het kapelletje, met op de achtergrond het zachte getinkel van de belletjes van de geiten.

Ook een uitstekende plek om met Jantje te wandelen en 15 minuten van Lipso stad.

Lipso. Als jullie raden wat Nick en Louli vanavond op de menulijst hebben staan, pakken we er een ouzo op!

Jasas!