23-9-2015   21-07-2015   20-05-2015   Campertje bouwen  

Route nationaal richting de Zilver 2015.

20 mei 2015.


Hèhè, de Witte Haai heeft zijn buik helemaal volgegeten en is klaar om met zijn grote reis te starten. Even afscheid nemen van iedereen en THERE WE GO. Zwevend over de strak geplaveide verharde weg zwaaien we nog een keer naar ons winterverblijf in Den Bosch. Op weg naar de hobbelende stenen en slingerde weggetjes van Zuid-Europa, Griekenland.

De reis ernaar toe is ook een verrassing voor ons. Wat we zeker weten is dat we naar Bari, Italië moeten rijden. Vandaar met de ferry richting Igoumenitsa en dan Volos. Maar als de afslag naar links er leuk uit ziet, slaan we direct links af. Als de kompaskoers maar naar het zuidzuidoosten wijst.



We zijn dit jaar laat op pad, maar dingen lopen zoals ze lopen, grillig en intens. We zijn op pad en hebben de dingen gedaan die gedaan moesten worden. Met een lege tank diesel proberen we bij dat ene tankstationnetje in Luxemburg te komen. Niet omdat we het geld niet hebben, maar meer om de sport. Scheelt toch 30 cent de liter en de Witte Haai slokt  toch maar een slordige 125 liter op in z'n gulzige buikje. Na een uurtje of 4 rijden we een camperplekje op aan het stuwmeer van de Ourthe om ons verdiende drankje en hapje te innen. Héérlijk: onderweg!

Morgen vroeg op voor een rondje van 13km om het meer.



Ja hoor, ons Donald Duck alarm kwaakt luidkeels om 7.00 uur, gelijk met het ochtendgloren (wie dat woord heeft uitgevonden, moet maar eens een jaar lang ons busje wassen). Na een keer of 7 het gekwaak de kop in te drukken staan we rond een uur of 8 op. Het is koud, ijskoud. Kacheltje aan en ff weer terug in bed (althans Marianne, Paul lag er nog in).

Rond 10.30 uur starten we ons tochtje van ruim 4,5 uur. We zijn er klaar voor. Prima start, mooie paden, prachtig uitzicht, heerlijk vogelgezang wat willen we nog meer. Nou.... dat zal ik jullie ff vertellen, wat we nog meer willen. Al bij het begin nemen we de verkeerde afslag en komen terecht op stijle klimwanden met  gladde, glibberige paden. Nee, ver zijn we niet gekomen, maar moe waren we wel na 2 uur klimmen, klauteren, glibberen en glijen. Alleen die Jantje de Boer maakte meters, zeg maar rustig kilometers. Toch nog iemand die genoot (haha, wij ook hoor). Nou denken jullie: wat zeuren ze toch, ze hebben toch alle tijd. DAT HEBBEN WE OOK! We hebben besloten dat we hier zeker nog eens terugkomen om de goede route te bewandelen. Dus: de volgende keer nog maar eens overdoen.



Inmiddels staan we aan de Rijn vlak boven Basel met onze campert, naast een heerlijk geurende seringenstruik. En tussen het vogelgefluit horen we de krekeltjes roepen dat het hier mooi weer is. Oh ja, tanken in Luxemburg kost € 1,09, dus dat scheelt wel ten opzichte van de € 1,29 in Nederland! We zien de Rijnaken vanuit onze Witte Haai op en af varen. Straks een wandelingetje naar het sluisje maken morgen óp naar Italië.    



Richting Italië via de Sint Gotthard, een supermooie route waar je je in de 'Märklin-treintjes-wereld' waant (de 50plussers onder ons weten precies hoe dat eruit ziet). Bij binnenkomst in Zwitserland hebben we een mazzeltje: we hebben nog geen Vignet en we kunnen zo doorrijden tot aan de grens, terwijl de andere brave burgers mét vignet achteraan de file mogen aanschuiven. Dat is een meevallertje, hahaha!  Maar wel van korte duur: al 200km voordat we bij de Sint Gotthard zijn staat aangegeven dat er 10km file bij de Sint Gotthard staat. Nou die zal wel opgelost zijn als we er zijn, denken we. Echt niet, twee uur lang staan we stil of sukkelen we stapvoets door het  landschap met Märklin heuveltjes,  Märklin huisjes,  Märklin weilandjes,  Märklin schaapjes, Märklin koetjes, waar Märklin treintjes voorbij komen gereden en nog veeeel meer Märklin spul. Werkzaamheden aan de tunnel, wie had dat gedacht, ze duren tot november.



Nu staan we aan het Lago Maggiore in Maccagno. Kom maar op met de Italiaanse salade en dat biertje. Marianne bedankt: je bent een goed chauffeurtje. ZEG MAAR CHAUFFEUR.

We gebruiken de app van de NKC, de Nederlandse Kampeer Club. Je kan de camperplaatsen en de kaarten offline plaatsen, zodat je geen internet nodig hebt.


Er staan betaalde en gratis plaatsen in, met de nodige voorzieningen als water, toilet, elektra en nog veel meer op de app. Het is accuraat. Altijd ff zoeken als we in de straat zijn aangekomen. Het is ook leuk om de reviews te lezen. Bijvoorbeeld van mensen die naar een gratis plaats gaan in de Kerkstraat van zwaar gereformeerd dorp en dat een 1 geven, omdat de kerkklok geluid maakt en er geen voorzieningen zijn. NATUURLIJK is er niets: het is toch GRATIS en je mag hier gewoon staan. We geven lachend iedere plek een 1 of 0 als iemand ook maar een speld laat vallen. Kom we gaan weg, wat een herrie hier!!!



We rijden, nee hobbelen, nee stuiteren over de Italiaanse binnenwegen, waarvan de gaten, kuilen en kraters als hongerige monden schreeuwen gevuld te willen worden met Europees geld. 



Over honger gesproken, de barre tocht door Zwitserland heeft ons kaasfonduevlammetje doen oplaaien. Jazeker....laten we die nu nét aan boord hebben, dus vanavond weten we wat we eten in het Italiaanse stadje Castel san Pietro, waar in de verte door de wijngaarden de Pinksterpopbandjes klinken tot de nacht hun geluid doet verstommen.



We gaan naar Bari, al aan de zee en we nemen al onze rommel mee: 4 nieuwe reddingsvesten, een anker, tig lasapparatuur enz., enz. Als een volgepakte muilezel hobbelen via de binnenlanden van Italia, tot aan het plaatsje 'Ze Bestaan Nog', midden in de bergen, halverwege. Een prachtig plekkie met alles erop en eraan. We hebben het hele terrein voor ons zelf. We zijn omringd door mooie bergtoppen, snel stromende beekjes en groene graszoden. Het dorpje kent zelf een drogist, bakkerij, slagerij, supermarktketen en speciaal voor de dames zelfs een schoenenzaak. Op de camperplek, die plaats biedt aan wel 15 campers, staan we als enige gebruiker heerlijk in de zon (en af en toe helaas ook in de regen, maar dat mag de pret niet drukken), terwijl we van alle gemakken zijn voorzien, gratis!!:  elektra, water, wc ennnnnnnn........ een heerlijke warme douche! Jazeker: 'Ze Bestaan Nog': supermooie camperplekjes! En deze ligt in Preci, aan de Via Norcia. En krijgt van ons een dikke 10!



Onze tocht naar Bari wordt vergezeld door de godin van de regen, Druipnatia.



Van het verzorgde midden van Italië zakken we af via de Route Nationale Adriatico naar onze volgende camperstop in Troia. We zijn een beetje gechoqueerd van de vele rotzooi langs de wegen en van de vele dames van lichte zeden, die daar staan op hun hoge hakken in het troosteloze weer, zelfs soms met een kampvuurtje naast zich, om hun kunstjes tegen betaling uit te voeren aan eenieder die een auto of vrachtwagen in zijn bezit heeft.



Live go's on, we staan nu aan de Adriatische zee. Voor de eerste maal in ons camperbestaan op een echte camping, jawel! We zijn de enige gasten en krijgen een plaatsje récht voor het strand, mooier kan toch niet! De blauwe lucht tekent schraal af tegen het azuurblauwe van de zee. "Biertje!", roept Paul tegen zichzelf. "Nee, doe maar een Grappa", zegt Marianne. Baas boven ............ De camping is versierd met een heuse Marokkaanse tent, waar we de volgende dag van de eigenaresse een Marokkaanse thee geschonken krijgen. We moeten voor de overnachting een tientje afrekenen plus 2 euri voor de stroom. Nou ja zeg, daar hoeven we het niet voor te laten! Ergo: onze eerste camping-ervaring is ons prima bevallen!



Morgen zijn we in Griekenland joehoe!!!!!!!!

Daar zijn we weer via internet te bereiken en misschien werkt onze Griekse telefoonkaart van vorig jaar nog.

De Bari oversteek is anders als die van Ancona, vreemd maar waar (of is het vreemd maar raar?). Bijna geen campers, caravans en auto's, wel helemaal vol met vrachtwagens, terwijl in Ancona een goede mix is van kleine en grote vierwielers. Slapen is slapen, dat maakt geen verschil. Er staat een stevige bries, waardoor een lichte deining ontstaat om ons heerlijk in slaap te wiegen.


Eén uur tijdverschil: de Grieken lopen een uur voor op ons. Zes uur ('s ochtends!) lokale tijd rijden we van de ferry af, ons Grieks avonturier tegemoet. Diesel brandstof prijzen zijn hetzelfde en soms zelfs wat goedkoper dan bij ons in Ollandia (€1,20, in Italië €1,45).

De tocht is maar een uurtje of 4 en dan zijn we bij onze Zilver in Volos. Maar traditioneel maken we halverwege een tussenstop voor een overnachting. We zien een leuke stukje terrein met een benzinepomp en een kleine taveerne en vragen of we hier mogen slapen. De Griekse woorden die normaal uit onze monden rollen komen nu als te grote brokken deeg van de deegroller, het is weer effe wennen na 1,5 jaar, maar de dame knikt meteen vrolijk: "geen probleem".


De volgende ochtend komt een man aangelopen, waar we gisteren even mee stonden te kletsen, en voor dat we het weten eten en drinken we mee aan de stamtafel. Das lekker thuiskomen!! Zo voelt het wel een beetje, we zijn weer in ons tweede verblijf!



En daar is dan onze Zilver. Hij heeft ons gemist en ziet er een beetje  uitgedroogd uit: volgens ons moet ie maar snel in het water worden gelegd. Maaaaaaar eerst nog wat klussen en schoonmaken, daar zijn we nog wel even mee zoet!


1 juni 2015